บทที่ 147 ปีศาจร้ายรายแรกที่ถูกเจ้าของร่างครอบงำ
หลินเสวี่ยอิงเฝ้ารอด้วยความสับสน รอจนกระทั่งฟ้ามืดสนิทก็ไร้เงาของซูอีเฉิน หญิงสาวรู้สึกราวกับถูกโลกทั้งใบหักหลัง จึงเดินร้องไห้ซมซานกลับไปอย่างไร้จุดหมาย
แต่เมื่อไปถึงบ้านของโจวเซียว กลับพบว่าเขาย้ายออกไปตั้งแต่เย็นวันนั้นเลย บ้านที่เคยอบอุ่นถูกขายทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเขาต้องการลบเลือนตัวตนของเธอออกไปจากชีวิต
หลินเสวี่ยอิงจึงหอบสังขารไปที่บ้านของอี้ปิน อี้ปินเป็นเจ้าของธุรกิจในตลาดสมุนไพรจีน และมีฐานะร่ำรวยที่สุดในบรรดาแฟนทั้งสามคน เขาอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมหรูหรา
แต่เมื่อไปถึง หลินเสวี่ยอิงก็ต้องช็อกซ้ำสอง เมื่อพบว่าเขาสั่งเปลี่ยนกุญแจห้องไปแล้ว และข้าวของพะรุงพะรังของเธอถูกกองทิ้งไว้อย่างไร้ค่าหน้าประตู ป้าแม่บ้านถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไร้เยื่อใย ว่าของพวกนี้ยังจะเอาไหม ถ้าไม่เอาจะกวาดไปทิ้งขยะให้หมด!
หลินเสวี่ยอิงไม่มีทางเลือก จำต้องลากกระเป๋าเดินทางอันหนักอึ้ง พร้อมห่อของจิปาถะเรียกแท็กซี่ไปยังบ้านของอวี๋เซินเหมี่ยวเป็นที่พึ่งสุดท้าย
ทางด้านอวี๋เซินเหมี่ยวเองก็อารมณ์ดิ่งถึงขีดสุด เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยถึงทำให้เขาถูกไล่ออกได้ เขาคิดว่าตัวเองก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายที่โดนลูกหลงเพียงเพราะพาหลินเสวี่ยอิงเข้าบริษัทโดยพลการ…
ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งแค้นใจ และโทษว่าเธอนั่นแหละคือ “ตัวซวย”
ดังนั้นเมื่อเห็นหลินเสวี่
