ยอิงปรากฏตัวขึ้น อวี๋เซินเหมี่ยวจึงล็อกประตูเงียบ ๆ แล้วเก็บกระเป๋าหนีกลับบ้านเกิดทันที หลินเสวี่ยอิงร้องไห้อ้อนวอนตลอดทาง แต่เขาก็ไม่แม้แต่หันกลับมามอง
หญิงสาวตกอยู่ในสภาพไร้ที่พึ่ง อยากไปพักโรงแรมชั่วคราว แต่ด้วยนิสัยรักความสบายที่เคยมีแฟน ๆ คอยจ่ายเงินให้พักระดับสี่ดาวขึ้นไปเสมอ พอมาดูเงินในกระเป๋าตอนนี้… แม้แต่ค่าห้องถูก ๆ ก็ยังไม่พอ!
หลินเสวี่ยอิงก้มหน้าร้องไห้ฟูมฟายอยู่ริมถนน รู้สึกว่าตัวเองเป็นนางเอกใสซื่อในละคร ถูกรุมรังแก อ่อนแอ ไร้ที่พึ่ง และพระเอกก็ยังใจร้ายเข้าใจเธอผิด…
เธอต้องเร่ร่อนยากลำบาก รอจนกว่าพระเอกจะตามหาจนเจอ แต่เมื่อถึงเวลานั้น แววตาที่เคยระยิบระยับดั่งดวงดาวของเธอก็คงจะมอดดับลง กลายเป็นเพียงหุ่นเชิดไร้วิญญาณ…
ฮือ ๆ… ช่างเป็นบทละครแสนสะเทือนใจเหลือเกิน!
หลินเสวี่ยอิงไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองทำผิดแม้แต่น้อย ในความคิดของเธอ… หากรักกันจริง ก็ควรจะรักในสิ่งที่เธอเป็นและยอมรับข้อบกพร่องทุกอย่างได้สิ! หญิงสาวจึงได้แต่ตำหนิคนอื่นและสงสารตัวเองวนไปมา โดยไม่มีความรู้สึกสำนึกผิดเลยแม้แต่นิดเดียว
ทันใดนั้น รถแท็กซี่คันหนึ่งวิ่งฝ่าฝนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ล้อรถตกลงไปในแอ่งน้ำขังข้างทางดัง ‘ซ่า!’ น้ำสกปรกกระเด็นเข้าใส่หลินเสวี่ยอิงเต็มแรง!
ก้อนโคลนเหนียวหนะกระเด็นเข้าปากเธอพอดีดัง ‘แป๊ะ!’
หลินเสวี่ยอิงรีบถ่มมันออกมา เธอสำลักจนหมดแรง ก่อนโผเข้ากอดเสาป้ายรถประจำทางแล้วร้องไห้โฮออกม
