า
ไม่มีอะไรจะแย่ไปกว่านี้แล้ว!
*
ทางด้านซู่เป่า เด็กน้อยได้นำผีเจ้าชู้กลับมาที่ตระกูลซูและล่ามไว้ข้างเตียง
“ปล่อยฉันนะ! มันจะมากไปแล้ว! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” ผีเจ้าชู้โวยวาย
เธอเป็นถึงวิญญาณร้ายนะ! การถูกล่ามไว้เหมือนสุนัขแบบนี้มันหยามกันเกินไปไหม?!
“ตะโกนไปเถอะค่ะ ยังไงคนอื่นก็ไม่ได้ยินเสียงเธออยู่แล้ว ไม่รบกวนใครหรอก” ซู่เป่าตอบหน้าตาย อีกทั้งยังรู้สึกว่าตัวเองช่างมีเหตุผลเหลือเกิน
ผีเจ้าชู้ยังคงกรีดร้องระบายความโกรธแค้น เสี่ยวอู่กระพือปีกเดินเตาะแตะตามหลังซู่เป่าพลางร้องเลียนแบบ “เสียงดังจัง! เสียงดังจัง!”
“ซู่เป่าจับอะไรกลับมาเหรอ?” ซูเหอเหวินโผล่หัวเข้ามาถามด้วยความอยากรู้
ซู่เป่ามองพี่ชายแล้วตอบนิ่ง ๆ “พี่ชายคะ พี่คงไม่อยากรู้หรอกค่ะ”
หลังทานข้าวเสร็จ ซู่เป่าเล่นอยู่ชั้นล่างอีกครู่หนึ่ง ก่อนกลับเข้าห้อง ผีเจ้าชู้ตะโกนจนคอแทบแตกนอนหมดสภาพอยู่แทบเท้าเตียง แม้แต่จะขยับตัวยังไม่มีแรง
ซู่เป่าลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้าง ๆ แล้วพูดด้วยท่าทางตื่นเต้น “สวัสดีค่ะป้าผีเจ้าชู้ ใจเย็นลงหรือยังคะ? ถึงเวลาฟังนิทานแล้วค่ะ!” เธอเท้าคางมองวิญญาณร้ายด้วยสายตาใสซื่อเป็นประกาย
ซูเหอเหวินแอบตามเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้ เขาตั้งกล้องเตรียมถ่ายอย่างระมัดระวัง แต่พอเห็นผีสาวในชุดแดงจ้องเขม็งกลับมา เขาก็ตกใจจนขาอ่อนรีบโผเข้ากอดซู่เป่าทันที “ซู่เป่า… ขอนั่งด้วยคนนะ”
น้องสาวจ๋า ขอกอดหน่อย!
“บอกมา… ชื่ออะไร วันเด
