ือนปีเกิด เกิดที่ไหน และตายยังไง” จี้ฉางกระตุกมุมปากพลางเอ่ยเสียงเรียบ
ตอนนี้ผีเจ้าชู้เริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว พอนึกถึงช่วงเวลาที่ต้องสิงอยู่ในร่างหลินเสวี่ยอิง เธอก็อดไม่ได้ จึงสบถออกมา “แม่แม่งเอ๊ย!”
“ผู้หญิงคนนั้นทำให้ฉันขยะแขยงชะมัด!” วิญญาณร้ายคำรามด้วยความเดือดดาล “พวกเจ้าเชื่อไหมว่าฉันเป็นปีศาจร้าย กลับต้องมาติดหล่มอยู่ในโลกมโนของยัยนั่นจนแทบบ้า!”
วิญญาณร้ายแทบจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ “ฉันแค่ต้องการสิงร่างหลินเสวี่ยอิงเพื่อดูดซับพลังด้านลบ แต่ใครจะไปคิดว่าจินตนาการของยัยนั่นจะล้ำลึกขนาดนี้!” ตลอดเวลาที่อยู่ในร่างหลินเสวี่ยอิง เธอแทบจะลืมไปแล้วว่าเป้าหมายเดิมของตัวเองคืออะไร มันเป็นเรื่องน่าอับอายที่สุดในชีวิตหลังความตายจริง ๆ
“แล้วตอนที่ถูกจับได้ใหม่ ๆ ทำไมต้องร้องให้ปล่อยตัวด้วยล่ะ?” จี้ฉางหัวเราะเยาะ
ผีเจ้าชู้ทำหน้ามุ่ย “นั่นมันคนละเรื่องกัน!”
ถ้าถูกจับเธออาจจะถูกทำลายได้ แต่ถ้าเธอออกจากร่างหลินเสวี่ยอิงได้ทันเวลา เธอก็แค่หาเหยื่อรายใหม่เท่านั้นเอง
“โลกนี้มีคนเจ้าชู้ตั้งมากมาย ฉันหาคนที่มีดวงชะตาเข้ากันได้ไม่ยากหรอก แต่ดันตาบอดไปเลือกยัยหลินเสวี่ยอิงนั่น!”
ตาบอดจริง ๆ ด้วยสินะ!
นี่คือสิ่งที่พวกเขาได้รับ… ปีศาจร้ายรายแรกถูกเจ้าบ้านส่งอิทธิพลครอบงำเสียจนเกือบเสียความเป็นตัวเอง จะว่าน่าสงสารก็น่าสงสาร แต่มันก็น่าขำและเหลือเชื่อจนพูดไม่ออกจริง ๆ
ผีเจ้าชู้ร้องไห้ครวญครางอย่างสุ
