ดกลั้น “พวกคุณไม่รู้หรอก! ตามหลักแล้ว มันควรจะเป็นความปรารถนาและความโลภของหลินเสวี่ยอิงที่จะเปลี่ยนเป็นพลังอาฆาตมาหล่อเลี้ยงฉัน…”
“แต่ผลลัพธ์คือ… มันแย่มาก! พลังอาฆาตในตัวฉันกลับกลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงความมโนของยัยนั่นไปอย่างนั้น!”
“ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนโง่เง่าได้ขนาดนี้มาก่อน ทั้งวันเอาแต่จินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกละคร เป็นเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ เป็นคนที่ใครเห็นก็รัก ดอกไม้เห็นก็บานสะพรั่ง รถเห็นเข้าก็ยังต้องยางแตก! เป็นสาวน้อยผู้อ่อนหวานที่เก่งกาจที่สุดในจักรวาล!”
“แถมยังฝันเพ้อเจ้อว่า… ตอนอารมณ์ดีผมจะหยิกสลวย ตอนอารมณ์ไม่ดีผมจะตรงเหยียด ตอนมีความสุขจะมีกลีบซากุระโปรยปราย และตอนที่เศร้าสร้อยท้องฟ้าจะต้องโปรยดอกกุหลาบลงมา!”
“ยัยนั่นคิดว่าทั้งโลกต้องหมุนรอบตัวเธอ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล!”
“ถึงฉันจะเป็นผีเจ้าชู้ แต่ฉันไม่ได้ปัญญาอ่อนนะ! ส่วนยัยนั่นน่ะ ทั้งเจ้าชู้ ทั้งโง่ แถมสมองยังกลวงโบ๋ ฉันว่าสมองยัยนั่นไม่ใช่สมองของคนปกติแล้ว!” ผีเจ้าชู้พร่ำบ่นเป็นชุด ราวกับเก็บกดความอัดอั้นมานานแสนนาน
ซู่เป่าเอียงคอถามด้วยความสงสัย “แล้วป้าตายยังไงคะ? ที่กลายเป็นผีเจ้าชู้แบบนี้ แสดงว่าเมื่อก่อนป้าก็เป็นเหมือนอาจารย์เชอร์รี่ใช่ไหมคะ?”
ผีเจ้าชู้ถึงกับขนลุกซู่ “อย่ามาดูถูกฉันนะ!”
ทว่าจู่ ๆ วิญญาณร้ายก็นิ่งไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นยากจะคาดเดา เธอเริ่มสะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ “ฉัน… ฉันก็แค่คบผ
