บทที่ 144 พวกเขาทั้งหมดคือพี่ชายของฉัน
ซู่เป่าเดินสำรวจไปทั่วร้านของอี้ปินด้วยความพลิดเพลิน ในขณะที่อี้ปินนั่งจิบชาอยู่ด้านใน พลางลอบมองเด็กน้อยด้วยสายตาดูแคลน
ดูท่าทางเจ้าเด็กคนนี้สิ ทำเป็นเดินสำรวจสมุนไพรราวกับผู้เชี่ยวชาญไปได้
ทันใดนั้น ซู่เป่าก็หยิบสมุนไพรชิ้นหนึ่งขึ้นมาลองกัดเคี้ยวดู
“โอ๊ย! กินไม่ได้นะลูก! รีบคายออกมาเร็ว…” คุณนายซูรีบปรามทันควัน
“คุณยายขา หนูกำลังคัดเลือกตัวยาอยู่นะคะ!” ซู่เป่าหันไปตอบเสียงใส
คุณนายซูรีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปากให้หลานสาวพร้อมกับบ่นเบา ๆ “ใครเขาเลือกยากันแบบนี้ล่ะลูก…”
ซู่เป่าท่องตำราที่จี้ฉางเพิ่งสอนออกมาทันที “นี่คือรากโสมเกาหลีค่ะ ตรงนี้มีรอยย่นเยอะ มีรอยขวางเป็นวงแหวนหนาแน่น รากอวบหนา แถมเวลากัดแล้วจะมีรสหวานนำ… นี่แหละค่ะคือลักษณะของโสมชั้นดี!”
อี้ปินที่กำลังจิบชาอยู่ถึงกับประหลาดใจ
เด็กคนนี้มองออกจริง ๆ งั้นเหรอ?
ซู่เป่าคัดเลือกโสมจีนคุณภาพเยี่ยมขึ้นมา ซูอีเฉินจึงส่งตะกร้าให้หลานสาวใส่ของอย่างรู้ใจ ลุงหลานเดินเลือกซื้อของกันอยู่นาน จู่ ๆ ก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากหน้าร้าน
“คุณซู! พวกคุณอยู่นี่เองเหรอคะ!”
หลินเสวี่ยอิงยืนอยู่ตรงประตู จ้องมองซูอีเฉินด้วยแววตาปลาบปลื้มใจ เธอตื่นเต้นจนไม่ได้สังเกตเลยว่าอี้ปินก็นั่งอยู่ในร้าน และกำลังจ้องมองเธอด้วยความสับสนไม่แพ้กัน
ซูอีเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาเอ่ยเสียงเย็น “ยังจะตามมาอีกงั้นเหรอ? ผมบอกไปแ
