ล้วว่าตระกูลซูไม่รับคำขอโทษ และจะไม่เอาความอะไรเธอทั้งนั้น แต่ขอเตือนว่าอย่ามารบกวนพวกเราอีก”
“แต่โรงเรียนไล่ฉันออกแล้วนะค! ทั้งหมดก็เพราะฉันดูแลซู่เป่าไม่ดี…” หลินเสวี่ยอิงบีบน้ำตา
ซูอีเฉินหัวเราะเยาะในลำคอ “โรงเรียนไล่เธอออกเพราะเธอคบผู้ชายสามคนพร้อมกันจนทำลายจรรยาบรรณครู มันไม่เกี่ยวกับซู่เป่าเลยสักนิด”
“ฉันล่ะเบื่อเต็มทน มาหาเรื่องกันทุกวันแล้วยังอ้างว่าซู่เป่าทำให้เดือดร้อนอีก เธอมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?” คุณนายซูเองก็เสริมด้วยความขุ่นเคือง
“ฉันไม่ได้…” หลินเสวี่ยอิงเสียงอ่อย
“ฉันว่าการขอโทษของเธอมันก็แค่เรื่องหลอกลวง เธอรู้ดีแก่ใจว่าต้องการอะไร!” คุณนายซูแค่นยิ้ม
“ฉันไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงจริง ๆ นะคะ…” หลินเสวี่ยอิงส่ายหน้าทั้งน้ำตา
ทางด้านอี้ปินที่แอบฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี
สามคน… สามคนงั้นเหรอ?
นอกจากเขาแล้ว ก็น่าจะมีแค่โจวเซียวไม่ใช่หรือ? แถมเชอร์รี่น้อยยังบอกเขาเองว่าความสัมพันธ์กับโจวเซียวเป็นเพียงการปลอบใจเพื่อนที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้าเท่านั้น
หลินเสวี่ยอิงทำเพียงจดจ่ออยู่แต่กับซูอีเฉินยังไม่ทันเห็นอี้ปินที่ลุกขึ้นยืนอยู่หลังชั้นวางของ เธอรีบปฏิเสธเสียงสะอื้น “คุณซู คุณนาย พวกคุณเข้าใจฉันผิดจริง ๆ นะคะ… ฉันจะมีแฟนสามคนได้ยังไง ฉันไม่มี…”
อี้ปินถอนหายใจอย่างโล่งอก
นั่นไงล่ะ เชอร์รี่น้อยของเขาจะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง
ทว่าประโยคถัดมาของเธอกลับทำให้เขาแข็งเป็นหิน
“ฉันยังเป็นโสดอยู่
