นิทใจ ทั้งคู่พูดคุยกันหวานซึ้งอยู่พักหนึ่ง ก่อนหลินเสวี่ยอิงจะเริ่มเล่าเรื่องเธอถูกไล่ออกจากโรงเรียน เพราะทำให้ตระกูลซูไม่พอใจ
“นี่คือเหตุผลที่เธอมาหาฉันงั้นเหรอ?” อวี๋เซินเหมี่ยวถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ ค่ะ ฉันรู้สึกผิดมากที่ดูแลซู่เป่าไม่ดีจนเธอถูกชาวเน็ตโจมตี เด็กตัวแค่นั้นเองแท้ ๆ… ฉันอยากจะไปขอโทษตระกูลซูด้วยตัวเองใจจะขาด แต่พวกเขาไม่ยอมฟังฉันเลย” หลินเสวี่ยอิงบีบน้ำตา
“ฉันเดินโซซัดโซเซไปตามถนนโดยไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าควรจะหันหน้าไปพึ่งใคร จนกระทั่งรู้ตัวอีกที… ฉันก็มายืนอยู่ที่นี่แล้ว…”
“แสดงว่าคนในใจเธอที่สุดก็คือฉันสินะ…” อวี๋เซินเหมี่ยวเอ่ยอย่างดีใจ
หลินเสวี่ยอิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วแสร้งทำเป็นตื่นเต้นขึ้นมา “จริงด้วยสิเซินเหมี่ยว! คุณทำงานอยู่ซูกรุ๊ปไม่ใช่เหรอคะ? คุณพอจะพาฉันแอบเข้าไปในบริษัทได้ไหม…”
“ฉันอยากจะขอโทษคุณซูด้วยตัวเองจริง ๆ ค่ะ…”
อวี๋เซินเหมี่ยวทำหน้าลำบากใจ “เธอไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก ไม่จำเป็นต้องไปขอโทษใครทั้งนั้น”
“ไม่ได้ค่ะ! ถ้าวันนั้นฉันไม่มัวแต่นั่งเหม่อคิดถึงคุณ ฉันคงห้ามเด็กสองคนนั้นทะเลาะกันได้ทันเวลา ซู่เป่าก็คงไม่ต้องเจ็บตัวและโดนรุมด่าขนาดนี้… ฮือ ๆ ๆ!” หลินเสวี่ยอิงส่ายหน้าทั้งที่ตาแดงก่ำ
อวี๋เซินเหมี่ยวเห็นความใจดีของเธอแล้วก็ใจอ่อนยวบ เขาปฏิเสธไม่ลงแต่ก็เอ่ยเตือน “ผมจะลองดูนะ… แต่แผนกผมกับฝ่ายผู้บริหารอยู่คนละชั้น ผู้บริหารอย
