ซู่เป่ามองลุงใหญ่สลับกับคุณยายด้วยความสงสัย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เธอเพิ่งจะฟังอาจารย์จี้ฉางบรรยายเรื่อง “นางเอกนิยายจอมปลอม” จบ คุณครูเชอร์รี่ก็ปลิวหายไปเสียแล้ว เด็กน้อยยังไม่ได้จัดการเจ้าวิญญาณเจ้าชู้ตัวนั้นเลยด้วยซ้ำ!
“ช่างเถอะ คราวหน้าค่อยดูใหม่ อย่าให้คนอัปมงคลแบบนี้อยู่ในบ้านนานเลย” จี้ฉางเอ่ยปิดท้าย
เจ้าตัวน้อยกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนพยักหน้าอย่างว่างง่าย “ค่ะ…”
มู่กุยฝานช้อนอุ้มซู่เป่าขึ้น แล้วส่งเธอขึ้นไปนั่งบนบ่ากว้าง พร้อมกับเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ พ่อจะพาลูกกลับห้องแล้ว”
ซู่เป่าตกใจที่จู่ๆ ตัวเองก็ลอยสูงขึ้นกะทันหัน เธอร้อง “ว้า!” ออกมาคำหนึ่ง ก่อนเริ่มรู้สึกสนุกจนหัวเราะร่า
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ขี่ม้าตัวใหญ่แบบนี้เลย!
มันสูงมากจริง ๆ!
รู้สึกเหมือนเพียงแค่ยื่นมือออกไปก็สามารถดึงโคมไฟระย้าบนเพดานลงมาได้แล้ว ถ้าเป็นตอนอยู่ข้างนอก เธอจะสามารถยื่นมือไปแตะคุณยายพระจันทร์ได้หรือเปล่านะ?
“คุณพ่อคะ สูงกว่านี้อีกหน่อย สูงกว่านี้อีกนิดค่ะ!” ซู่เป่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
มู่กุยฝานขยับไหล่แกล้งโยนตัวเบา ๆ ซู่เป่าอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ ทว่าหลังจากนั้นกลับยิ่งรู้สึกสนุกมากขึ้นไปอีก คุณนายซู่เห็นแล้วใจหายใจคว่ำ “ระวังหน่อยสิ อย่าทำหลานตกลงมานะ!”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ขนาดแบกเครื่องบินวิ่งผมยังไม่สะเทือน แบกเจ้าตัวเล็กแค่นี้จะเป็นอะไรไป? ไม่ตกแน่นอน” มู่กุยฝานตอบหน้าตาย
“คุณพ่อคะ หนูสามารถเ
