วามผิดของฉันเองค่ะ ฉันมัวแต่ใจลอยไปหน่อย… แค่เผลอแป๊บเดียวแท้ๆ…” ครูเชอร์รี่เม้มปากแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ได้ตั้งใจนี่นา ใช่ไหม? แต่ต่อไปเวลาทำงานก็อย่าเหม่อลอยอีกนะ” ครูโจวตบไหล่เธอเบาๆ เพื่อปลอบโยน
น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยน เพราะรู้ดีถึงนิสัยชอบเหม่อลอยของเธอ
อีกทั้งในสายตาเขา มองว่ามันดูน่ารักน่าเอ็นดูแบบเด็กๆ
ครูเชอร์รี่สูดจมูกเบาๆ แล้วพูดน้อยใจว่า “ก็ตอนนั้นฉันกำลังคิดเรื่องของเราอยู่นี่นา…”
“แล้วเธอคิดตกหรือยัง? ว่าจะเลือกพี่… หรือเขา?” ครูโจวถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“พี่โจว… อย่าบีบคั้นฉันอีกเลยค่ะ ฉันทรมานมากจริงๆ!” ครูเชอร์รี่ทำหน้าเจ็บปวดขึ้นมาทันที
“ฉันรักพี่มากนะคะ แต่อี้ปินเขาเป็นคนดีจริงๆ แถมยังชอบฉันมากขนาดนั้น ถ้าไม่มีฉันเขาคงต้องพังทลายแน่ๆ ถึงฉันจะไม่ได้รักเขาแล้ว แต่ฉันก็กลัวเหลือเกินว่าจะทำร้ายจิตใจเขา…”
“ฉันทำไม่ได้… ทำไม่ได้จริงๆ ค่ะ…”
โจวเซียวถอนหายใจยาว “ก็ได้ พี่จะไม่บังคับเธอแล้ว”
“ให้เวลาฉันหน่อยนะคะ ฉันจะค่อย ๆ ทำให้เขายอมรับความจริงเอง” ครูเชอร์รี่รีบอ้อนต่อ โจวเซียวพยักหน้ายอมรับ
“จริงสิ พี่รู้ไหมว่าผู้ปกครองของซู่เป่าเป็นใคร? โดยเฉพาะคุณพ่อของแกน่ะค่ะ ฮือๆ เมื่อกี้ฉันเห็นแวบๆ ดูน่ากลัวมากเลย ฉันล่ะรู้สึกกังวลนิดหน่อย” ครูเชอร์รี่เอ่ยขึ้นอีกว่า
โจวเซียวตอบว่า “ซู่เป่าเป็นน้องสาวของหานหาน ครอบครัวฝ่ายแม่ของเธอคือ ตระกูลซู… ส
