่วนพ่อของเธอ เรื่องนี้ พี่เองก็ไม่ค่อยรู้ชัดเจนนัก”
ครูเชอร์รี่แอบตกใจอยู่ในใจ
ตระกูลซู… ตระกูลมหาเศรษฐีที่ชอบเก็บตัวเงียบตระกูลนั้นน่ะเหรอ?
เธอนึกถึงชายในชุดสูทที่แทบไม่ได้พูดอะไรเลย แท้จริงเขาก็คือท่านประธานในนิยายนี่เอง!
เพียงแค่คิด หัวใจของครูเชอร์รี่ก็กลับมาเต้นโครมครามอีกครั้ง
*
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายจบลง ซู่เป่าไม่ได้กลับบ้านไปกับพ่อ แต่ยืนกรานเพื่อเรียนให้จบคาบก่อน และรอจนถึงเวลาเลิกเรียนจึงค่อยกลับบ้านตามปกติ
เมื่อหานหานเห็นบาดแผลบนใบหน้าของซู่เป่า และรู้เรื่องที่เธอทะเลาะกับคนอื่น เธอก็โกรธจนทำหน้าดุออกมาทันที
“มันกล้าดียังไงมารังแกเธอ!” หานหานพูดอย่างหัวเสีย “ทำไมไม่เรียกฉันไปด้วยล่ะ ฉันจะช่วยซัดมันให้ร่วงเอง!”
“เอ่อ… พี่สาว ถ้ามัวแต่ไปตามพี่ตอนนั้น มันคงไม่ทันการณ์หรอกค่ะ”
“ก็จริง… คราวหน้าอย่าให้ฉันเห็นหน้าเด็กนั่นนะ เจอทีไรจะตีให้ยับเลย!” หานหานทำหน้ากลัดกลุ้ม
เธอโมโหตัวเองมาก ทั้งที่เพิ่งรับปากกับครอบครัวว่าจะดูแลซู่เป่าให้ดี แต่แค่วันแรก ก็ปล่อยให้น้องสาวมีรอยแผลบนหน้าเสียแล้ว…
หานหานและซู่เป่าขึ้นรถโรงเรียนกลับบ้านไปแล้ว รถโรงเรียนแต่ละคันทยอยเคลื่อนตัวออกไป ส่วนผู้ปกครองที่มารับเองก็พาเด็กๆ กลับบ้านจนหมด ทำให้โรงเรียนอนุบาลที่เคยคึกคักกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ไม่นานนัก หน้าประตูโรงเรียนก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนรออยู่ ในมือถือกล่องอาหารมาด้วย
ครูเชอร์รี่วิ่งซอยเท้าออกม
