้านมืดที่สุด เข้าใจดีกว่าใครว่าอีกด้านของโลกที่ดูสว่างไสวนั้น มีความดำมืดซ่อนอยู่เพียงใด และเขาก็ได้สัมผัสกับความซับซ้อนของมนุษย์มาจนเจนจบ
เขาหวังเพียงว่าซู่เป่าของเขา จะไม่กลายเป็นคนใจบุญสุนทานจนยอมคนไปทั่ว และขณะเดียวกันก็ต้องไม่ไปรังแกใครก่อน ไม่ยอมเสียเปรียบ และไม่ถูกพันธนาการด้วยจารีตหรือแนวคิดทั่วไปของสังคม…
ขอเพียงแค่เธอเป็นตัวของตัวเอง และใช้ชีวิตอย่างองอาจซื่อตรงก็เพียงพอแล้ว
มู่กุยฝานเฝ้ามองจนซู่เป่าหลับสนิท เขาจึงลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายหลังจากนั่งมานาน แล้วค่อย ๆ เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
จี้ฉาง ที่นั่งขัดสมาธิหลับตาพักผ่อนจิตอยู่ใกล้ ๆ ลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยถาม “ที่บอกว่าเป็นห่วงคุณพ่อของซู่เป่านักหนาน่ะ ตอนนี้เห็นความจริงแล้วใช่ไหม?”
“อืม…” ซูจิ่นอวี้ ลอยนิ่งอยู่ราวกับดวงไฟ มีแววตามืดหม่นวูบหนึ่งก่อนตอบ
“สบายใจแล้วล่ะสิ? คราวนี้จะไปเกิดใหม่ได้หรือยัง?”
“ท่านจี้ฉาง… เรามาคุยกันอีกหน่อยเถอะนะ! ให้ฉันพกความทรงจำไปเกิดใหม่ด้วยไม่ได้เหรอคะ? ถ้าไม่ได้จริง ๆ… ให้ฉันไปเริ่มสิงสถิตตั้งแต่อยู่ในครรภ์เลยก็ได้นะ!” ซูจิ่นอวี้รีบทำหน้าเศร้าออดอ้อน
