นท่าไม่ดี เริ่มมีอาการปวดหัวตุบ ๆ เขาพยายามส่งสัญญาณ “คุณครูฮวาครับ…”
แต่ครูฮวาเมินสัญญาณนั้น เธอเก็บกิ๊บ เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉยต่อ “ตอนกินมื้อเช้า ซู่เป่าทานเยอะไปหน่อย หยางหยางก็เข้าไปล้อว่าแกเป็นยัยท้องโต กินเยอะก็ถ่ายเยอะ กินเข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่เหลือ”
ครูฮวาเสริมต่ออีก “ซู่เป่าเพิ่งย้ายมาวันแรกแท้ ๆ แต่ตอนแนะนำตัว หยางหยางกลับเรียกเพื่อนต่อหน้าทุกคนว่า ยัยมันเทศม่วง ยัยมันลูกใหญ่ค่ะ”
คุณย่าตัวแสบอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนสะบัดหน้าอย่างไม่ยี่หระ “โถ่! แค่เด็กเรียกว่าคนท้องโต หรือมันเทศลูกใหญ่มันผิดตรงไหน? เด็กบริสุทธิ์เขาก็คิดอะไรพูดอย่างนั้น น่ารักจะตายไป!”
“กลับกันสิ… ซู่เป่าเนี่ยสิ เพิ่งมาวันแรกก็ทำตัวไม่เป็นที่รักของเพื่อนเสียแล้ว ถ้าเด็กมันไม่มีปัญหา หลานชายฉันจะไปล้อเธอทำไม? ทำไมเขาไม่ไปล้อคนอื่นล่ะ? ทำไมต้องมามีเรื่องกับยัยหนูคนนี้คนเดียว?”
“ต้องเป็นเพราะฝ่ายนั้นมีปัญหานั่นแหละ หลานฉันถึงได้เข้าไปยุ่งด้วย!”
