ดจบ เธอก็แปะสติกเกอร์รูป “เธอเก่งมาก” ลงบนหน้าผากกลมมนของซู่เป่า เด็กน้อยเบิกตากว้าง ยื่นมือน้อย ๆ ไปลูบสัมผัสสติกเกอร์ด้วยความภูมิใจ
หนูได้รับรางวัลด้วย! โรงเรียนอนุบาลนี่มันสนุกสุดยอดไปเลย!
จากนั้นครูฮวาเริ่มขานชื่อ ซู่เป่าตั้งใจดูและจดจ่อว่าเพื่อน ๆ ตอบรับกันอย่างไร พอถึงชื่อตัวเองเธอก็ตะโกนตอบ “ค่ะ!” เสียงดังฟังชัดจนคุณครูอีกสองคนอดหัวเราะไม่ได้ เด็กคนนี้ช่างจริงจัง และน่ารักเหลือเกิน
“เด็กคนนี้น่ารักจังเลย ฉันเริ่มจะหลงรักเธอเข้าแล้วสิ” ครูเชอร์รี่ทนไม่ไหวต้องเอ่ยชม
“รักเด็กขนาดนี้ ก็รีบไปมีตัวเล็กกับคุณครูโจวสักคนสิคะ” คุณครูข้าง ๆ แอบเย้าเสียงเบา
“พูดอะไรแบบนั้นคะ เรายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย…” ครูเชอร์รี่หน้าแดงซ่าน
หลังขานชื่อเสร็จ ครูฮวาก็เชิญซู่เป่าออกมาแนะนำตัวหน้าชั้นเรียน ซู่เป่าทำตามที่คุณยายสอนมาเป๊ะ ๆ
“สวัสดีค่ะเพื่อน ๆ หนูชื่อ ซูจื่อซู ทุกคนเรียกหนูว่า ซู่เป่า ก็ได้นะคะ ปีนี้อายุสี่ขวบแล้วค่ะ ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับทุกคนนะคะ!” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำไม่มีอาการประหม่าให้เห็น คุณครูนำปรบมือ เด็ก ๆ ก็ปรบมือต้อนรับรัว ๆ
ทว่าหยางหยางเจ้าเดิมกลับเริ่มหาเรื่องอีกครั้ง เขาหัวเราะร่าพลางทำหน้าตาล้อเลียน “ชื่อมันเทศเนี่ยนะ ฮ่า ๆ ๆ!”
“ยัยมันเทศตัวใหญ่! เป็นมันเทศที่ทั้งกินจุแล้วก็อึเยอะ ฮึ่ม ๆ ๆ!”
“หยางหยาง! การตั้งฉายาล้อเลียนคนอื่นเป็นเรื่องที่ไม่มีมารยาทมาก พฤติกรรมแบบนี้ทำใ
