ห้ซู่เป่าเสียใจนะ รีบขอโทษเพื่อนเดี๋ยวนี้เลย” ครูฮวาเปลี่ยนสีหน้าเป็นเข้มงวดทันที
เมื่อเห็นคุณครูเอาจริง บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบ เด็กทุกคนหันไปจ้องหยางหยางเป็นตาเดียว หยางหยางรู้สึกเสียหน้าจนหน้าบิดเบี้ยว เขาอึกอัก ก่อนจะพ่นคำว่าขอโทษออกมาอย่างไม่เต็มใจ
ซู่เป่าสะบัดหน้าหนี
ไม่ยกโทษให้หรอก!
ซู่เป่าหันไปหาครูฮวาแล้วบอกตามตรง “หนูยังไม่อยากยกโทษให้เขาค่ะ เมื่อกี้ตอนกินข้าวเขาก็เรียกหนูว่ายัยท้องโต พอครูเชอร์รี่บอกให้ขอโทษ เขาก็ทำแบบขอไปที ไม่มีความจริงใจเลยสักนิดค่ะ”
ครูฮวาชำเลืองมองครูอีกคนแวบหนึ่ง แล้วจึงย่อตัวลงคุยกับซู่เป่า “ไม่เป็นไรจ้ะ ถ้าตอนนี้หนูยังไม่อยากยกโทษให้ ก็ไม่ต้องฝืนใจนะ รอจนกว่าหนูรู้สึกสบายใจและอยากให้อภัยจริง ๆ แล้วค่อยบอกว่าไม่เป็นไรก็ได้ ตกลงไหมคะ?”
ซู่เป่าตาเป็นประกายทันที เธอพยักหน้าแรง ๆ ด้วยความดีใจ
ทางด้านครูเชอร์รี่กลับรู้สึกหน้าชามีความน้อยใจเล็ก ๆ ‘ฉันก็สอนแบบนี้เหมือนกันนี่นา ทำไมเด็กพวกนี้ถึงไม่ฟังฉันเลยนะ!’
หลังจากนั้น ครูฮวาก็เริ่มแนะนำบุคลากรคนอื่น ๆ ในชั้นเรียนให้ซู่เป่ารู้จัก…
โรงเรียนอนุบาลนานาชาติอู่เซียง แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวและมาตรฐานสูงลิบต่างจากโรงเรียนอื่น เดิมทีรับเด็กเพียงห้องละ 10 คน แต่ปัจจุบันขยายเป็น 20 คนต่อห้องเพื่อให้รองรับความต้องการที่มากขึ้น
โดยในหนึ่งห้องจะมีคุณครูดูแลใกล้ชิดถึง 7 คน! แบ่งเป็นครูผู้สอน 4 คน เน้
