เบื่อหาเรื่องซินซิน ก็เปลี่ยนเป้าหมายไปจ้องกิ๊บติดผมสองอันบนหัวของซู่เป่าแทน ผมสีดำขลับนุ่มสลวยของเธอถูกถักเป็นเปียแล้วม้วนขึ้น ติดกิ๊บรูปกระต่ายดูน่ารักน่าเอ็นดู
หยางหยางยื่นมือออกไปอย่างไว…
แคว้ก!
กิ๊บกระต่ายตัวน้อยถูกกระชากออกมาจนหลุด พร้อมกับเส้นผมอีกหลายเส้นติดออกมาด้วย ซู่เป่ารู้สึกเจ็บแปลบที่หนังศีรษะจนต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“นายทำอะไรของนายน่ะ!” เธอหันกลับไปถลึงตามองหยางหยางด้วยความโกรธจัด
ครูฮวาซึ่งกำลังสาธิตท่าเต้นประกอบเพลงอยู่หน้าห้องหันมามองด้วยความสงสัย
ทว่าหยางหยางยิ่งเห็นซู่เป่าโกรธก็ยิ่งได้ใจ เขาเอื้อมมือไปคว้าจุกผมเล็ก ๆ บนหัวเธออีกรอบ พลางดึงไปมาแล้วพูดเยาะเย้ย “คนอื่นเขาก็มัดเปียกัน ทำไมเธอต้องมัดจุกประหลาดแบบนี้ด้วย มานี่… เดี๋ยวฉันช่วยดึงออกให้ จะได้ดูดีขึ้นไงล่ะ!”
จี้ฉางที่ลอยอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับสบถลั่น “บ้าเอ๊ย! รังแกกันชัด ๆ! ซู่เป่า… เธอรีบไปฟ้องครูฮวาเร็วเข้า!”
แต่คราวนี้ซู่เป่าไม่ฟ้องใครทั้งนั้น… เพราะเธอโกรธจนเส้นความอดทนขาดผึงแล้ว!
เด็กน้อยขยับตัวลุกขึ้น เลื่อนเก้าอี้เล็กออกอย่างสุภาพ แต่ท่าทางกลับดุเด็ดขาดพิกล
จากนั้นเธอเดินอาด ๆ เข้าไปประจันหน้ากับหยางหยาง ยืนเขย่งปลายเท้าขึ้น… แล้วเอื้อมมือไปขยุ้มผมของหยางหยางคืนสุดแรง!
หยางหยางร้องจ๊ากด้วยความเจ็บปวด ก่อนโบกมือขวับ หวังจะตีซู่เป่าคืน แต่มีหรือที่ซู่เป่าจะยอมแพ้!
เธอขยุ้มผมเขาไว้แน่นพลางรัวมือปัดป้
