กาแฟ แล้วเดินเชิดหน้าออกจากร้านไปทันที
ชายคนนั้นยืนอึ้งจนทำหน้าไม่ถูก ได้แต่กัดฟันทำหน้าบูดบึ้ง แต่เพื่อกู้ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่อันน้อยนิด แล้วเดินจากไปอีกทาง
ทางด้านแม่สามีเมื่อเห็นลูกสะใภ้แข็งข้อ ก็โกรธจนความดันขึ้น หน้ามืดตาลายไปหมด
“หย่า! รีบหย่ากับยัยผู้หญิงแพศยานั่นเดี๋ยวนี้!”หญิงแก่ตะโกนลั่น
“โธ่แม่… หลายปีมานี้เธอเป็นคนหาเงินเลี้ยงบ้านทั้งนั้น ถ้าหย่าไปผมจะเอาอะไรกินล่ะครับ!” ลูกชายตัวดีทำหน้ามุ่ยตอบอย่างหงุดหงิด
ใครจะรู้ว่าหญิงชราจะแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาราวกับมีแผนซ่อนไว้ในใจ “แกไม่ต้องกลัว! ฉันไปสืบจากทนายมาแล้ว ตราบใดที่พวกแกยังเป็นสามีภรรยากัน ไม่ว่าเงินนั่นใครเป็นคนหา ทั้งหมดก็นับเป็นทรัพย์สินส่วนรวม!”
แม่สามีของซินจื่อเหมิงยิ้มกริ่มพึงพอใจ “ต่อให้แต่งงานมาแล้ว แกไม่ได้หาเงินเลยแม้แต่หยวนเดียว แต่ยัยนั่นหามาได้เท่าไหร่ แกก็มีสิทธิ์ฮุบมาครึ่งหนึ่ง! นี่คือกฎหมาย!”
ดังนั้น ไม่ว่า ลูกสะใภ้จะซื้อคฤหาสน์หรูหราแค่ไหน ก็ต้องถูกแบ่งออกมาอยู่ดี
“จริงเหรอแม่? แม่ไปถามมาแล้วจริงๆ นะ?” สามีของซินจื่อเหมิงตาโตด้วยความดีใจ
“แน่นอนสิ!”
เขาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก… ที่ผ่านมาเขาไม่กล้าหย่าจริงๆ ก็เพราะรู้ตัวดีว่าตนเองมันไร้ประโยชน์ หาเงินไม่เป็นสักบาท กลัวว่าถ้าเลิกกันไปจะไม่ได้อะไรกลับมา แต่ในเมื่อมีกฎหมายคุ้มครองแบบนี้…
สามีของซินจื่อเหมิงแค่นหัวเราะ “ดี! งั้นผมจะไปฟ้องหย่ายัยนั่นเดี๋ยว
