นี้เลย อยากรู้นักว่าถ้าเสียทรัพย์สินไปครึ่งหนึ่ง เธอจะร้องไห้มาคุกเข่าอ้อนวอนผมยังไง!”
เขาวางแผนไว้ว่า พอเธอร้องไห้จนพอใจแล้ว เขาถึงจะเมตตายอมกลับไปแต่งงานใหม่ด้วยอีกครั้ง
ทางด้านซู่เป่าและพ่อลูกมู่ที่เดินอยู่บนถนน…
“คุณป้าซินคะ คุณป้าจะหย่าจริงๆ เหรอคะ?” ซู่เป่าถามด้วยความสงสัย เด็กน้อยไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ใหญ่ถึงได้ชอบหย่ากันนักหนา
“ก็อาจจะนะจ๊ะ” ซินจื่อเหมิงส่ายหน้าสลับกับพยักหน้าอย่างลังเล
ที่เธอลังเลส่วนใหญ่ก็เพราะเรื่องลูก…
ส่วนเรื่องทรัพย์สินน่ะเหรอ? เธอศึกษามาดีแล้วว่าตามกฎหมายปกติ เงินที่หามาได้ระหว่างสมรสต้องถูกแบ่งคนละครึ่งจริง ซึ่งเป็นกฎหมายที่ชวนให้โมโหจริง ๆ
แต่… พวกเขาคงลืมเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่ง
“แล้วคุณป้าไม่กลัวคุณลุงมาขอหย่าเหรอคะ?” ซู่เป่ายังคงไม่เข้าใจจึงถามต่อ
ซินจื่อเหมิงหัวเราะเยาะ “หนึ่ง… เขาไม่กล้าหรอก สอง… ต่อให้เขากล้า ฉันก็ไม่กลัว”
เพราะสามีของเธอเป็นคนไร้ความสามารถ ถ้าขาดเธอไปเขาก็ไม่เหลืออะไรเลย และแม่สามีหน้าเลือดนั่นไม่มีทางยอมปล่อยบ่อเงินบ่อทองเช่นเธอไปง่ายๆ แน่
สำคัญที่สุดคือ… เธอมีความมั่นใจว่าถึงหย่ากันจริงๆ
พวกเขาจะไม่ได้แม้แต่เศษสตางค์แดงเดียวจากเธอ!
ถึงทางแยกในลานกว้าง ซู่เป่าเป่าและมู่กุยฝานต้องแยกตัวกลับแล้ว
ซู่เป่าโบกมือน้อยๆ ลาซินจื่อเหมิง “ลาก่อนนะคะคุณป้า สู้ๆ นะคะ!”
ซินจื่อเหมิงพยักหน้าให้กับซู่เป่า “จ้ะ! สู้ๆ!”
**
ทันทีที่ซินจื่อเหมิงก
