ตัวอย่างใกล้ตัว “ก็เหมือนกับคุณลุงใหญ่ของหนูไงล่ะจ๊ะ เป็นคนที่เก่งมาก รวยมาก แถมยังหล่อสุด ๆ ไปเลย”
“แล้วทำไมลุงใหญ่ที่เก่งขนาดนั้น ต้องขี้แยขอกอดด้วยล่ะคะ?” ซู่เป่ายิ่งงงหนักเข้าไปอีก
“เอ่อ…” ซินจื่อเหมิงถึงกับ อึกอักจนน้ำท่วมปาก เธอยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขินพลางหลบสายตาใสซื่อของเด็กน้อย
เธอจะอธิบายกับเด็กไร้เดียงสาอย่างไรดีว่า นี่มันคือนิยายรักน้ำเน่าที่เน้นความฟินแบบเกินจริง!
ในขณะที่กำลังจนปัญญาอยู่นั้น จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาจากด้านนอกด้วยท่าทางโกรธจัด ปัง! เขาเหวี่ยงปึกเอกสารลงบนโต๊ะกาแฟเสียงดังสนั่น!
ซู่เป่าเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชายหน้าคล้ำแดดยืนจ้องซินจื่อเหมิงเขม็งด้วยสายตาเอาเรื่อง
“เด็กนี่คือใคร? แล้วไอ้หน้าหล่อนี่มันใครกัน!” เขาตะคอกพลางชี้หน้าด่ากราดไปทางซู่เป่าและมู่กุยฝาน
มู่กุยฝานขยับปลายนิ้วเพียงนิด นามบัตรที่เสียบอยู่บนโต๊ะก็พุ่งออกไปราวกับกระสุน ปะทะเข้าที่มือของชายคนนั้นอย่างจัง จนแขนสะบัดไปอีกทาง
“โอ๊ย! แก!” ชายคนนั้นกุมนิ้วด้วยความเจ็บปวด
มู่กุยฝานเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาเย็นเยียบ ปล่อยกลิ่นอายกดดันออกมาจนบรรยากาศรอบตัวหนาวเหน็บ
“ระวังคำพูดหน่อย” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง “ฉันเป็นคนอารมณ์ไม่ค่อยดี และไม่ชอบให้ใครมาชี้นิ้วใส่ฉัน… โดยเฉพาะต่อหน้าลูกสาวของฉัน”
“บอกมาสิ! พวกมันเป็นใคร!” ชายคนนั้นขวัญเสียจนไม่กล้าหือ เขาได้แต่ฮึดฮัดหันไปลงเอาผิดกับซินจื่อเหมิง
