บทที่ 123 เรามาสู้ไปด้วยกัน!
ซู่เป่ามองคุณพ่อผู้ยิ่งใหญ่ ที่ตอนนี้ดูไม่เป็นโล้เป็นพายด้วยสีหน้าลำบากใจ
จะไม่ให้เธอคิดแบบนี้ได้อย่างไร ที่ผ่านมา ในสายตาเด็กน้อย พ่อของเธอนั้นดูเหิมเกริมและน่าเกรงขามเหลือเกิน! แต่ตอนนี้เขากลับนั่งก้มหน้างุดเหมือนเด็กที่ทำความผิดซะอย่างนั้น
ซู่เป่าเอ่ยปลอบ “หนูไม่มีเงินค่าขนมมากนักหรอกค่ะ แต่คุณพ่อไม่ต้องกังวลนะ ถ้าเงินไม่พอจริง ๆ ซู่เป่าจะไปขอยืมจากลุงใหญ่มาช่วยคุณพ่อเอง”
จากนั้นเธอก็ตั้งปณิธานในใจว่าจะขยันหางานทำเพื่อช่วยพ่อใช้หนี้…
ประโยคนั้นเขาว่ากันว่าอย่างไรนะ? อ้อ… บิดาเป็นหนี้ บุตรสาวต้องชดใช้!
มุมปากของมู่กุยฝานกระตุกวูบ เขาอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “ซู่เป่า… พ่อไม่ได้ติดหนี้ใครทั้งนั้นแหละ”
ความรู้สึกหนักอึ้งในใจสลายไปสิ้น เขานึกว่าลูกรักจะรังเกียจ และไม่ต้องการพ่อคนนี้เสียแล้ว…
“อ้าว แล้วคุณพ่อเป็นอะไรไปคะ? คนหนุ่มอย่างพ่อไม่ควรทำตัวห่อเหี่ยวแบบนี้นะ!” ซู่เป่าเอียงคอถามอย่างแปลกใจ
แววตาของมู่กุยฝานประกายยิ้มจาง เขานั่งยอง ๆ ลงข้างเตียง สบตาเด็กน้อย “เมื่อคืนที่ผีผู้หญิงคนนั้นพูดถึงพ่อแบบนั้น… ลูกไม่กลัวเหรอ?”
“หนูเชื่อใจคุณพ่อค่ะ พ่อต้องไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน” ซู่เป่าส่ายหัวโดยไม่เสียเวลาคิด
ทั้งคุณตาและลุงใหญ่ต่างก็บอกว่า พ่อคือเทพผู้ปกป้อง ไม่ใช่ปีศาจร้ายที่ไหนสักหน่อย
มู่กุยฝานชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาพองโตด้วยความตื้นตัน มันท
