บทที่ 119 ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว!
ด้ายแดงบนข้อมือของซู่เป่ายังคงเปล่งแสงเรืองรอง ช่วยบรรเทาความอัดอั้นภายในอกของเด็กน้อยให้ทุเลาลงบ้าง แต่เธอก็ยังคงรู้สึกอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่ไหว
มู่กุยฝานรีบช้อนร่างซู่เป่าขึ้นมาแนบอก พลางพึมพำซ้ำ ๆ ด้วยความลนลาน “ไปโรงพยาบาล… เราต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”
ภายในใจของเขาเกิดความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันคือความรู้สึกไร้กำลัง เมื่อต้องเผชิญกับสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุม วินาทีนี้เขาเริ่มตระหนักได้เลือนลางแล้วว่า ลูกสาวตัวน้อยแสนนุ่มนิ่มของเขานั้น แตกต่างจากเด็กทั่วไปสิ้นเชิง
ซูอีเฉินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรแจ้งเหตุ ในจังหวะนั้นเอง เมื่อเห็นซู่เป่าดูหมดแรง ผีสาวไร้หัวก็บังเกิดความปิติยินดีฉายชัดในดวงตา
เธอกระโจนเข้าใส่ซู่เป่าสุดแรง!
การได้เป็นมนุษย์นั้นช่างวิเศษนัก และตอนนี้ซู่เป่าก็มีฐานะยอดเยี่ยมเกินใคร ไม่เพียงแต่เป็นเจ้าหญิงตัวน้อยของตระกูลซู แต่ยังเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของประมุขตระกูลมู่อีกด้วย!
หากเธอช่วงชิงร่างนี้มาได้ เธอก็จะได้ครอบครองทุกสิ่งที่โหยหา ได้ไปใช้ชีวิตหรูหราเป็นคนชั้นสูงในอเมริกาตามฝัน ได้ถือกรีนการ์ดและอยู่เหนือกว่าคนทั้งโลก!
“ซู่เป่าระวัง!” ผีขี้ขลาดตะโกนลั่นพลางวิ่งเข้าไปขวาง
ซูเหอเวิ่นไม่มีทางเลือกอื่น เขาตัดสินใจกระโดดบังหน้าน้องสาวพลางกัดฟันขู่ “อย่า… อย่าเข้ามานะ!”
เขาขว้างยันต์สามเหลี่ยมแผ่นสุดท้ายออกไป แ
