ฉิน สังเกตเห็นว่าวันนี้มู่กุยฝานแต่งตัวเนี้ยบผิดปกติ เสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็คดูเป็นทางการมาก แสดงว่าเขาให้เกียรติคนบ้านนี้ไม่น้อย
ท่านลุงใหญ่แอบให้คะแนนในใจ +1
ท่านผู้เฒ่าซูสังเกตเห็นรายละเอียดนี้เหมือนกัน ให้คะแนนแบบฝืน ๆ +1
คุณนายผู้เฒ่าซูเริ่มสั่งการทันที “ในครัวมีไก่บ้านอยู่สามตัว ยายสั่งให้คนไปซื้อมาจากชนบทเลยนะ คุณไปฆ่ามันซะ! ตัวหนึ่งไก่พะโล้ให้ซู่เป่า อีกตัวทำไก่ตุ๋นของโปรดซู่เป่า ส่วนอีกตัวทำไก่ต้มน้ำจิ้มซีอิ๊ว คุณทำเป็นใช่ไหม?”
“ง่ายมากครับ” มู่กุยฝานพับแขนเสื้อขึ้นด้วยท่าทางองอาจ
ฆ่าคนเขายังทำได้ ฆ่าไก่ก็แค่เรื่องขี้ผง!
“แล้วก็ทำมะเขือผัดกับขาหมูอบแห้งด้วยนะ ซู่เป่าชอบกินมะเขือ ถ้าทำไม่เป็นก็ถามแม่บ้านอู๋เอา” คุณนายผู้เฒ่าร่ายยาวไม่หยุด “อ้อ… แล้วก็ทำกับข้าวเพิ่มอีกสักสิบแปดอย่างนะ บ้านเราคนเยอะ มีเด็กตั้งห้าคน ต้องทำไข่ฟูหมูสับเพิ่มด้วย ซู่เป่ากำลังโตต้องกินเยอะ ๆ”
มู่กุยฝานชะงักไปอึดใจ
มื้อหนึ่งต้องทำเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!? สมัยอยู่คฤหาสน์ตระกูลมู่ พวกลูกน้องหยาบกระด้างของเขาทำกับข้าวแค่หม้อเดียว ซุปอย่างเดียว ก็ซัดกันอิ่มทั้งกองทัพแล้ว!
เขาก้าวเท้าฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องครัวด้วยมาดประมุขผู้เกรงขาม
ซูเหอเวิ่นกระซิบเรียกน้องสาว “ซู่เป่า… ขึ้นห้องกันเถอะ พี่ใจไม่ดียังไงไม่รู้”
เขายังคงผวาเรื่องผีหัวขาดที่หายไปอยู่
“รอเดี๋ยวนะพี่ชาย! หนูขอไปดูคุณพ่อก่อน!” ซู่เป่าเองก็รู้สึกสังห
