ห็นโลกกว้างมาก่อนเลย
“กรุณาหยุดตรงนั้นครับ” เขายิ้มบนริมฝีปากทว่าดวงตากลับเย็นเยียบ “คุณซู ที่นั่งของคุณอยู่ตรงโน้นครับ”
เขาชี้นิ้วไปยังมุมอับอยู่ด้านนอกสุดของลานจัดงาน ตรงนั้นแสงไฟสลัวแถมยังมีเพียงเก้าอี้ไม้ธรรมดา ๆ วางอยู่ “ต้องขออภัยด้วยนะครับ ไม่ใช่แขกทุกคนที่จะสามารถเข้าไปในห้องโถงด้านในได้”
พ่อบ้านตระกูลมู่เอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส “แต่ถ้าพวกคุณต้องการจะมอบของขวัญให้คุณนายผู้เฒ่าของเราล่ะก็ สามารถไปเข้าแถวรอได้ครับ”
“อ้อ อีกอย่างหนึ่ง รบกวนช่วยดูแลเด็กของพวกคุณให้ดีด้วยนะครับ เด็กเล็กมักหิวง่าย เกรงว่าเธอจะเผลอทำอะไรที่น่าอับอายขายหน้าออกมาน่ะครับ”
