เรื่องของตัวเอง
แม่สามีของซินจื่อเหมิงเคยแอบเอาไปนินทาว่า ลูกสะใภ้คนนี้ซื้อมาส์กหน้าแผ่นละตั้งร้อยหยวน เธอไม่เข้าใจเลยว่าผู้หญิงเคยแต่งงานมีลูก แล้วจะยังบำรุงผิวพรรณไปทำไม ในเมื่อแก่ตัวลงก็เหี่ยวแห้งเหมือนกันหมด
ซินจื่อเหมิงนั่งนิ่งสงบอยู่บนโซฟาโดยไม่ปริปากโต้ตอบ ทว่ามือของเธอกำลังล็อกอินเข้าแอปพลิเคชันธนาคาร
ใช่แล้ว… เงินทุกหยวนนั้น เธอตรากตรำหามาตลอดหลายปี ล้วนถูกโอนเข้าบัญชีสามีทั้งหมด ทุกสิ้นเดือนเขามักรู้ดีกว่าตัวเธอเสียอีกว่ามีเงินโอนเข้ามาเท่าไหร่ และจะรีบย้ายเงินเหล่านั้นออกไปจนเกลี้ยงบัญชี โดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่าไม่อยากให้เธอใช้เงินฟุ่มเฟือย
คนบ้านนี้ล้วนเป็นพวกคลั่งไคล้ตัวเลขในบัญชี หวงแหนเงินทองราวกับสมบัติล้ำค่า ไม่ยอมให้เธอใช้แม้แต่หยดเดียว แต่กลับใจกว้างหน้าใหญ่ซื้อของให้ตัวเองอย่างสุรุ่ยสุร่าย
ก่อนหน้านี้เธอเลือกมองข้าม เพราะเห็นแก่คำว่าสามีภรรยา ทว่าตอนนี้…
ซู่เป่าพูดถูก! เงินฃเธอหามา เธอจะใช้ยังไงก็ได้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่ง!
ติ๊ง!
เสียงข้อความรหัสยืนยันดังขึ้นในโทรศัพท์ของสามี ซินจื่อเหมิงคว้ามันมาทันที เธอสแกนใบหน้า และกรอกรหัสผ่านอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเดินเข้าห้องนอนไปหยิบตัวรหัส U-Key ซึ่งเธอเคยเป็นคนเก็บไว้ตั้งแต่แรก
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพียงครั้งเดียว
แล้วกดโอนเงินหลายร้อยล้านหยวนกลับเข้าบัญชีส่วนตัวของเธอในทันที!
“ฉันคุยด้วยอยู่นะ เธอเอาโทรศัพท์ฉันไปทำอ
