ะไร?” สามีที่อยู่ข้างนอกเริ่มขมวดคิ้ว
ซินจื่อเหมิงหัวเราะหยันในลำคอ ก่อนขว้างโทรศัพท์ใส่หน้าเขาอย่างแรง “กินของฉัน ดื่มของฉัน ใช้เงินฉัน! แล้วยังมีหน้ามาสั่งให้ฉันโอนเงินลิขสิทธิ์ให้นายอีกเหรอ? ซื้อบ้านให้นายงั้นเหรอ?”
เธอชี้นิ้วไปยังประตูด้วยความเดือดดาล “อีกอย่าง การซื้อบ้านครั้งนี้มันคือบ้านของฉัน! พวกเธอเอาแต่พูดพล่ามกันทั้งวัน เคยถามความเห็นฉันบ้างไหม? ญาติของนายไม่ใช่ญาติฉัน มาเยี่ยมฉันก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าจะมาพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระล่ะก็… ไสหัวไปให้พ้น!”
เจ้าเด็กชายตัวแสบนั่งอยู่บนโซฟากำลังปีนป่ายเล่น พร้อมกับถือขวดนมจนทำหกเลอะเทอะไปทั่วจนเกิดรอยด่างดำ ซินจื่อเหมิงเหลือบมองด้วยความรังเกียจ ก่อนออกแรงเตะโต๊ะกลางจนล้มตึงด้วยเท้าเดียว!
โต๊ะไม้ตัวนี้แม่สามีเป็นคนซื้อมา บอกว่าเป็นไม้แดงราคาถูก ๆ ที่เธออยากทิ้งมานานแล้ว พอเห็นมันล้มลงไปกองกับพื้นแบบนั้น ความรู้สึกสะใจก็พุ่งพล่านไปทั้งร่าง!
“ส่วนแก! ถ้าจะกินก็กินดี ๆ ไม่อย่างนั้นเชื่อไหมว่าฉันจะโยนแกออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!” เธอกดเสียงต่ำจ้องมองเด็กนั่นอย่างดุดัน เธอรู้ดีว่าไม่ได้คิดทำจริง แต่ต้องการข่มให้หยุด
เด็กชายตัวแสบตกใจจนตัวแข็งทื่อ ป้าสะใภ้รองและสามีถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน แม่สามีเพิ่งเดินออกมาเห็นโต๊ะตัวโปรดล้มระเนระนาดก็อ้าปากค้างจนพูดไม่ออก พวกเขาเพิ่งเคยเห็นซินจื่อเหมิงในมุมแข็งกร้าวขนาดนี้เป็นครั้งแรก
“ซินจื่อเหมิง! เธอเป็นบ้าไ
