งระดับเล็กอย่างเมืองฮั่นแห่งนี้ เงินเพียงหนึ่งล้านกว่าหยวนก็เพียงพอซื้อบ้านหลังใหญ่โตได้แล้ว เธอใฝ่ฝันอยากมีบ้านกว้างขวางมานาน แต่แม่สามีกลับไม่อนุญาต โดยอ้างว่าบ้านเดิมก็ดีอยู่แล้ว
เงินทองควรเก็บไว้ให้หลานในอนาคต แถมยังค่อนแคะว่าเงินที่เธอหามาได้ไม่ใช่ของเธอคนเดียว และไม่ควรทำตัวอวดรวยเพราะเดี๋ยวญาติพี่น้องจะแห่มาขอยืมเงิน
“หลังจากที่ป้ายืนกรานอย่างหนัก เธอก็ยอมให้ซื้อบ้านอย่างไม่เต็มใจ แต่รู้ไหมจ๊ะว่ามันน่าหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก วันนี้สามีป้าพาคนนี้ไปดูบ้าน วันพรุ่งนี้ก็พาคนนั้นไป ล้วนแต่เป็นญาติฝั่งเขาทั้งนั้น! คนนั้นก็ติว่าที่นี่ไม่ดี คนนี้ก็ว่าที่นั่นไม่เข้าท่า พวกเขามีความเห็นมากกว่าป้าที่เป็นคนควักเงินจ่ายเสียอีก!”
“เมื่อกี้ก็เหมือนกัน พอไปดูบ้านเข้าหน่อย พวกเขาก็รุมพูดกรอกหูจนป้ารู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน เหมือนมีหน้าที่แค่เดินไปจ่ายเงินเท่านั้นเอง”
แบบบ้านที่เธอไปดูมาล่าสุดมีพื้นที่กว่าสองร้อยตารางเมตร ราคารวมอยู่ที่สองล้านหยวน ซึ่งเธอเห็นว่าคุ้มค่าเพราะจะได้มีห้องทำงานเป็นสัดส่วน ลูก ๆ โตขึ้นก็จะได้มีห้องส่วนตัว และยังมีห้องนอนแขกเหลือไว้อีกห้อง
ทว่าพอป้าสะใภ้ของสามีได้ยินเข้า ก็แผดเสียงบอกว่ามันแพงเกินไป!
บอกว่าซื้อใหญ่โตไปทำไม แค่ร้อยสี่สิบตารางเมตรสี่ห้องนอนก็เหลือเฟือแล้ว ลูกสองคนก็ให้นอนคนละห้อง แม่สามีอีกห้อง เธอกับสามีอีกห้อง ส่วนห้องทำงานจะเอาไปทำไม แค่มีโต๊ะสั
