ขาก็จำแทบไม่ได้ สิ่งเดียวที่ยังคงติดอยู่ในเศษเสี้ยวสติสัมปชัญญะอันน้อยนิดคือดวงตาคู่หนึ่งของหญิงสาว…
ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง
เมื่อนึกถึงตรงนี้ มู่กุยฝานพลันรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงในสมองจนต้องยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
รู้สึกผิดงั้นหรือ?
ตลอดหลายปีที่แฝงตัวอยู่นั้น เขาผู้ไม่เคยแยแสต่อผลลัพธ์ของการกระทำ และไม่เคยรู้จักคำว่ารู้สึกผิด ทว่ากลับมีเพียงเรื่องนี้เท่านั้น มันคอยทิ่มแทงใจเสมอมา
หลังจากเขาถูกช่วยออกมา องค์กรถูกกวาดล้างจนราบคาบ ส่วนเขาถูกส่งตัวไปยังศูนย์ฝึกพิเศษลับ เพื่อบำบัดอาการติดยา ความน่ากลัวของยาเสพติด คือมันสามารถทำลายปณิธานของมนุษย์ได้ย่อยยับ แม้แต่คนจิตใจแข็งแกร่งอย่างเขาก็เกือบจะทานทนไม่ไหว
หลังจากการบำบัดอันโหดร้ายผ่านไปสองปี องค์กรยังไม่กล้าปล่อยเขาออกมา จึงส่งเขาไปยังสมรภูมิชายแดนเพื่อใช้กลิ่นคาวเลือดและความโหดเหี้ยมของสงคราม ฉุดกระชากเขาขึ้นมาจากก้นบึ้งของขุมนรก
และตอนนี้…เขาก็กลับมาแล้ว
สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากกลับมา คือการตามหาหญิงสาวเมื่อห้าปีก่อน แต่กลับได้รับรู้ความจริงอันน่าเศร้าว่าเธอได้จากโลกนี้ไปเสียแล้ว
มู่กุยฝานทอดสายตามองกระแสรถยนต์และผู้คนขวักไขว่ภายนอกหน้าต่าง
สิบแปดปีมานี้ คนที่เขารักต่างล้มหายตายจากไปหมดสิ้น เพื่อนร่วมรบในหน่วยปราบปรามยาเสพติดเหลือรอดไม่ถึงหนึ่งในสิบ แม้แต่เด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เคยมีความใกล้ชิดกับเขา ก็จากไปแล้วเช่นก
