เภทเก่งกับเด็กแต่ขลาดกลัวคนจริง พอเห็นซูอีเฉินในชุดสูทเนี้ยบกริบ ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายความน่าเกรงขาม และแววตาคมดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เธอถึงกับอึกอักพูดไม่ออก ได้แต่หันไปพ่นไฟใส่ซินจื่อเหมิงแทน
“ดูสิ! เธอพาฉันมาที่ไหนกันเนี่ย? ไหนบอกว่าเป็นสวนสนุกดีที่สุดในปักกิ่งไง แค่ที่นั่งพักก็ยังไม่มีสักที่!”
ซินจื่อเหมิงถอนหายใจอย่างอ่อนแรง เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วบอกตัดรำคาญ “นั่งเถอะค่ะ อย่าเถียงกันเลย… พอเถอะนะคะ…”
