บทที่ 88 มุ่งหน้าสู่บ้านสกุลมู่
ภายในห้องหับซึ่งไร้การเปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องพอให้เห็นชายชุดดำผู้หนึ่ง ดวงตาของเขาลุ่มลึกดุจบ่อน้ำไร้ก้นบึ้ง เส้นผมสีดำหยักศกระลงมาปรกใบหน้า ทว่าแววตาสะท้อนประกายภายใต้แสงนวลนั้นกลับคมกริบดุจใบมีด
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาเปิดลำโพงรับสาย เสียงปลายทางรายงานแว่วมาอย่างเลือนราง
“คุณกวนเสียชีวิตเมื่อเวลาบ่ายสามโมงห้าสิบนาทีครับ ถังเถียนเถียนซึ่งเป็นเพื่อนบ้านเป็นผู้ไปพบศพ…”
“กลุ่มคนที่เดินทางไปคฤหาสน์ตระกูลกวนในเวลาใกล้เคียงกันคือ ซูอีเฉินและซูเหอเวิ่น สองพ่อลูกตระกูลซู พร้อมด้วยหลานสาวของซูอีเฉินที่ชื่อซู่เป่า และผู้ช่วยอีกหนึ่งคนชื่อชวี่เซี่ยงครับ…”
“ส่วนเรื่องโครงกระดูกใต้สนามกีฬาโรงเรียนนานาชาติอู่เซี่ยง… บันทึกการรับแจ้งเหตุระบุว่าคุณกวนฟื้นคืนสติในช่วงวาระสุดท้าย แล้วยืนยันด้วยตนเองว่ามีศพฝังอยู่ใต้โรงเรียนแห่งนั้นครับ…”
ชายชุดดำเค่นยิ้มหยันออกมาอย่างเย็นชา
คุณกวนฟื้นคืนสติมาช่วยคลี่คลายคดีอย่างนั้นหรือ? เขาไม่มีวันเชื่อเรื่องเหลวไหลเช่นนี้เด็ดขาด
“แล้วคนตระกูลซูมาทำอะไรที่นั่น?”
“เดิมทีคนตระกูลซูตั้งใจจะไปหาคนตระกูลถังครับ…” ปลายสายรีบตอบ
เมื่อสิ้นเสียงรายงาน ชายชุดดำจึงสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ตรวจสอบทุกคนที่ไปคฤหาสน์ตระกูลกวนในวันนี้ แล้วส่งข้อมูลพร้อมรูปถ่ายทั้งหมดมาให้ฉัน”
เขาวางสายพลางยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าก
