างเกงอย่างไม่ใส่ใจ ชายผู้นี้มีนามว่า มู่กุยฝาน นามซึ่งคุณปู่ตั้งให้ด้วยความหวังอยากให้เขามีชีวิตเรียบง่ายและธรรมดาสามัญ ทว่าคุณปู่กลับจากโลกนี้ไปตั้งแต่เมื่อสิบแปดปีก่อน
หลังการจากไปของคุณปู่ ท่านได้ฝากฝังความหวังไว้กับคุณลุงกวน พ่อค้าที่พบกันโดยบังเอิญ เพื่อขอให้ช่วยตามหาเขาให้พบ แม้เขาจะพยายามดิ้นรนสืบหาความจริงจนรู้เรื่องทั้งหมดในที่สุด
ก็น่าเสียดายเพราะเขากลับมาช้าเกินไป เขามีเรื่องสำคัญยิ่งยวดต้องถามคุณลุงกวน แต่บัดนี้โอกาสนั้นได้สูญสิ้นไปตลอดกาลแล้ว
มู่กุยฝานลุกขึ้นยืน ก่อนเร้นกายหายเข้าไปในความมืดมิดของราตรีอย่างรวดเร็ว
*
คืนนี้ซู่เป่าหลับฝันดีเหลือเกิน
เด็กน้อยฝันเห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่กว่ากรอบประตูเสียอีก เขาบอกว่าเป็นพ่อของเธอ แต่พอจะเดินเข้าห้อง หัวกลับโขกเข้ากับขอบประตูเสียงดัง ตึง! จนซู่เป่าหลุดหัวเราะคิกคักออกมาในฝัน
จี้ฉางซึ่งเพิ่งกลับมาจากข้างนอกเห็นเจ้าตัวน้อยนอนหลับปุ๋ยพลางเผยยิ้มจนเห็นลักยิ้มแสนหวาน ไม่รู้ว่ากำลังฝันดีเรื่องอะไรอยู่
จี้ฉางในอาภรณ์สีขาวสะอาดยืนมองด้วยใบหน้าขาวซีดที่แฝงความเย้ายวน เขายิ้มอ่อนโยนอย่างหาได้ยากพลางลูบศีรษะซู่เป่าเบา ๆ
“เจ้าเด็กโง่เอ๊ย”
เช้าวันรุ่งขึ้น
ซู่เป่าหลับยาวจนถึงเก้าโมงเช้า คุณยายซูค่อย ๆ แง้มประตูเข้ามาดูด้วยความไม่วางใจ กลัวว่าหลานรักจะหายไปอีก กลับพบว่าซู่เป่าแปรงฟัน ล้างหน้า และเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว เด็กน้อยกำลั
