งนั่งขะมักเขม้นสวมรองเท้าอยู่พอดี
“คุณยาย สวัสดีตอนเช้าค่ะ!” ซู่เป่าฉีกยิ้มสดใส
คุณยายซูรู้สึกเหมือนมีแสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในใจจนอุ่นซ่าน เธอยิ้มกว้างจนรอยเหี่ยวย่นบนหางตาปรากฏชัด “หลานรักของยาย ทำไมวันนี้ตื่นเช้านักล่ะจ๊ะ?”
“เสี่ยวอู่เรียกหนูตื่นค่ะ!” ซู่เป่าชี้ไปทางระเบียง
เสี่ยวอู่ที่เกาะอยู่บนมุ้งลวดนอกระเบียงกำลังส่ายหัวส่ายหางพลางแผดเสียงร้องเพลงอย่างครื้นเครง
“ตึ่ง ตั่ง ล่าง ตึ่ง ลี่ ตึ่ง ลี่ กั๋ว ลี่ กั๋ว หลง… หน้าสะพานใหญ่ข้างประตู มีเป็ดฝูงหนึ่งว่ายผ่านไป ฝูงหนึ่งเลยนะ! เร็วเข้ามานับดูสิ ทำไมหายไปสามตัว… ก๊าบ ก๊าบ ไม่ใช่สิ นั่นมันเสียงกบ! ฉันนับไม่ถ้วนว่ามีเป็ดกี่ตัวกันแน่ กี่ตัวกันแน่! โอ๊ย ตายล่ะ!”
มุมปากของคุณยายซูกระตุกวูบ
เดิมทีตอนที่ซูอีเฉินเสนอให้ปรับปรุงห้องข้าง ๆ เป็นโซนป่าเขตร้อนโดยมีเพียงระเบียงกั้น เธอก็ไม่เห็นด้วยแต่แรก เพราะเกรงว่าพวกนกจะส่งเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของหลานรัก ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงวัยเจริญเติบโต หากนอนไม่พอ หรือสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะเสียงนกจะทำอย่างไร?
คุณยายซูบ่นซูอีเฉินไม่หยุดที่โตจนป่านนี้แล้วยังคิดไม่รอบคอบ
“คุณยายคะ เสี่ยวอู่ไม่ส่งเสียงดังตอนนอนหรอกค่ะ” ซู่เป่าหัวเราะน้อย ๆ กุมมือคุณยายซูและเดินตามรถเข็นออกไป
นกแก้วก็เหมือนกับคนนั่นแหละ เมื่อถึงยามค่ำคืนไร้แสงไฟพวกมันจะมองไม่เห็นสิ่งใด และจะเข้านอนทันที เงียบสงบไปตลอดทั้งคืน ยกเว้นเสียแต่
