บทที่ 85 พ่อของซู่เป่านามสกุลมู่
หลังจากฟังคุณตากวนเล่าจบ ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
ซูอีเฉินอดไม่ได้ที่หันไปมองซู่เป่า เด็กน้อยนั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดอย่างสงบ ไร้ซึ่งแววตาหวาดกลัวหรือนึกรังเกียจ ทั้งยังคงกุมมือคุณตากวนไว้ไม่ยอมปล่อย
สำหรับโศกนาฏกรรมอันน่าสยดสยองเช่นนี้ ซูอีเฉินไม่แน่ใจว่าหลานสาวตัวน้อย เข้าใจมากน้อยเพียงใด ตามหลักการแล้วเรื่องราวรุนแรงเช่นนี้ ไม่ควรให้เด็กได้รับรู้ ทว่าเขากลับรู้สึกอย่างประหลาดว่าซู่เป่าไม่ใช่เด็กธรรมดาทั่วไป
“แสดงว่าหลี่หรั่วผิงเพิ่งมารู้จุดฝังศพของกวนอี้หนาน หลังจากกลายเป็นวิญญาณร้ายไปแล้วสินะ” จี้ฉางเปรยขึ้นเบา ๆ
หากเป็นเช่นนั้น ศพอีกสิบเจ็ดร่างซึ่งถูกฝังอยู่ใต้สนามกีฬา มีสาเหตุมาจากสิ่งใดกันแน่?
“คุณตาคะ ไม่ต้องเสียใจไปนะคะ…” ซู่เป่ากระซิบปลอบโยนคุณตากวนเสียงแผ่ว
เด็กน้อยโน้มตัวเข้าไปใกล้พลางพึมพำบางอย่างซึ่งไม่มีใครได้ยิน สีหน้าของคุณลุงกวนเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นประหลาดใจ ก่อนกลายเป็นความโล่งอก และกลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นในที่สุด
“ดี… ดีเหลือเกิน!” เขาเค่นเสียงพูดอย่างดุดัน “สมควรแล้ว นั่นคือเวรกรรม!”
ซู่เป่าเหลือบมองธูปปลิดวิญญาณบนศีรษะของคุณตาอีกครั้ง คราวนี้แสงสลัวมัวหม่นนั้น จวนจะมอดดับลงแล้ว
“คุณตา มีเรื่องอะไรอยากให้หนูช่วยอีกไหมคะ?” ซู่เป่าเอ่ยถาม
ชายแก่ดูเหนื่อยล้าเต็มที เขาพึมพำพลางส่ายหน้าช้
