า ๆ “ไม่มีแล้ว… ไม่เหลืออะไรแล้ว… ไปคราวนี้คงบอกกล่าวกับยายแก่ได้เสียที ก่อนตายเขายังพร่ำสั่งเสียให้ฉันช่วยตามหาลูกสาวให้พบ…”
เปลือกตาของชายชราหนักอึ้งจนจวนจะปิดลง แต่กลับพยายามฝืนลืมตาขึ้นอีกนิด “อ้อ… ใช่แล้ว หากเป็นไปได้ ซู่เป่าช่วยคุณตาตามหาคนคนหนึ่งได้ไหม…”
“หนูจะลองดูค่ะ” ซู่เป่าพยักหน้ารับคำ
แต่คุณตากวนกลับไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เขาหลับไหลไปตลอดกาลด้วยใบหน้าสงบราบเรียบ ทิ้งรอยยิ้มน้อย ๆ ไว้มุมปากเป็นครั้งสุดท้าย
ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด
ถังเถียนเถียนมองภาพนั้นด้วยแววตาซับซ้อน บัดนี้ตระกูลกวนแทบไม่หลงเหลือใครอีกแล้ว ยามที่คุณป้ากวนจากไป ลุงกวนเป็นคนจัดการงานศพเพียงลำพัง แต่ว่าตอนนี้…
เขาเบ้ปากเล็กน้อยก่อนแอบส่งข้อความสั่งการให้คนสนิทรีบเตรียมการจัดงานศพให้คุณลุงกวนอย่างสมเกียรติ
“ไปกันเถอะ” ซูอีเฉินเอื้อมมือไปจูงมือซู่เป่า
“รอสักครู่ค่ะ” เด็กน้อยกลับรั้งไว้ไม่ยอมไป
“นี่ฉัน…” วิญญาณของคุณตากวนค่อย ๆ ลอยออกจากร่าง เขามองไปรอบตัวด้วยความงุนงง
“คุณตากวนคะ คุณยังพูดธุระไม่จบเลยนะ!” ซู่เป่ารีบทักขึ้น
คุณลุงกวนได้สติอย่างรวดเร็ว หลังจากปรับตัวได้เขาก็พบว่าร่างกายเบาหวิว และรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขารีบเอ่ยต่อ “เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ระหว่างที่ฉันออกตามหาหนานหนานไปทุกหนแห่ง ฉันเคยพบกับตำรวจเก่าคนหนึ่ง… เขาเป็นจารชนนอกเครื่องแบบ เป็นคนของกองกำลังเงามืด”
กองกำลังเงาม
