วิ่นหมกมุ่นอยู่แต่กับตัวเลข ต่อให้ฟ้าผ่าลงมาตรงหน้าก็ไม่ยอมขยับไปไหน แต่ตอนนี้กลับยอมละทิ้งสมุดคณิตศาสตร์มาช่วยงานครัว เพียงเพราะซู่เป่าอย่างนั้นหรือ?
ซูเหอเหวินเห็นดังนั้นก็ปิดสมุดของตนลงบ้าง แล้วเดินตามเข้าไปช่วยอีกคน
โดยปกติแล้ว งานเหล่านี้มีคนรับใช้คอยจัดการให้เรียบร้อย ในฐานะคุณชายน้อยตระกูลซู พวกเขาไม่เคยต้องมาหยิบจับถ้วยตะเกียบเองเลย บรรยากาศการใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย และอบอุ่นเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในบ้านตระกูลซูมาก่อน
เมื่ออาหารเช้าถูกจัดวางเต็มโต๊ะ ทุกคนต่างนั่งลงทานอย่างพร้อมเพรียง ซูเหอเหวินสังเกตเห็นว่า ตั้งแต่มีน้องสาวคนนี้ก้าวเข้ามา บ้านหลังนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมากมายโดยไม่รู้ตัว…
ดูเหมือนยัยเด็กนี่ก็ไม่น่ารำคาญเท่าไหร่แฮะ…
ขณะกำลังคิดเพลิน ๆ ซู่เป่าที่เดินลงบันไดมากลับเหยียบพลาดลื่นไถลจนขากางออกกระแทกพื้นดังตุ้บ!
โดยมีเจ้าเสี่ยวอู่นกแก้วจอมกวนกระพือปีกตามหลังมาติด ๆ มันเบรกไม่อยู่จนต้องบินเหยียบข้ามหัวซู่เป่าไปพร้อมส่งเสียงร้องลั่น
ซูเหอเหวินกำลังถือถ้วยซุปอยู่ถึงกับมือสั่นกึก ภาพลักษณ์คุณชายผู้สง่างามแทบพังทลาย เขาพยายามกลั้นขำจนไหล่สั่น พลางคิดในใจว่า
ยัยเด็กคนนี้… เปิดตัวได้พิลึกกึกกือจริงๆ
“เสี่ยวอู่! เธอเหยียบหัวหนูนะ!” ซู่เป่าเอามือกุมศีรษะพลางครางโอดครวญ
เจ้าเป็ด เอ๊ย! เจ้านกแก้วกระพือปีกบินวนรอบตัวซู่เป่าพลางแผดเสียงตะโกน
“ขอโทษ! ขอโทษ! เอาใหม่! ลองอีกครั้ง!”
ซู
