ื่อนฉันเลือกเสื้อผ้าไปมูลค่ารวมกว่าสองล้านหยวนในคราวเดียว ส่วนชิ้นที่เธอไม่ชอบ ผู้จัดการร้านก็ได้แต่ยิ้มแย้ม ก้มหัวนอบน้อมแล้วขนกลับไปอย่างว่าง่าย”
หลี่รั่วผิงเล่าด้วยแววตาเหม่อลอย “ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า คนรวยเขาซื้อเสื้อผ้ากันแบบนี้ สินค้าหรูหราวางขายตามหน้าร้าน แท้จริงแล้วคือของที่คนรวยเลือกทิ้งเลือกขว้างต่างหาก”
แต่เดิมเธอเคยคิดว่า การได้ไปเดินห้างกับเพื่อนสนิทก็ถือเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจแล้ว ทว่าความจริงกลับกลายเป็นว่า มารยาทระดับพรีเมียมคือการที่ผู้จัดการร้านต้องมาส่งของให้ถึงบ้านด้วยตัวเอง
นี่มันชีวิตแบบไหนกัน?
ใบหน้าประจบประแจง รอยยิ้มประจบสอพลอของผู้จัดการร้าน รวมถึงใบเสร็จมูลค่าสองล้านหยวนนั้น ตราตรึงอยู่ในใจของเธออย่างลึกซึ้ง
และเพราะเสื้อผ้าชุดนั้น เธอจึงได้รับของต่อเป็นกระโปรงแบรนด์หรูที่เพื่อเพิ่งซื้อมาไม่นาน
เธอสวมเดรสสายเดี่ยว GUOLHJ ถือกระเป๋า YSHGD และรองเท้า DHEJ เดินทอดน่องอยู่บนท้องถนน ในมือถือแก้วสตาร์บัคส์รสชาติธรรมดา จ่ายเงินซื้อไปเท่ากับค่าแรงทั้งวันของเธอ!
“ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ฉันจะกลับไปอยู่ในหอพักห้องรวมสิบคนของโรงงานได้อย่างไร? สภาพแบบนั้นมันไม่คู่ควรกับสถานะของฉันเลยสักนิด!”
จี้ฉางถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ… ช่างเป็นพวกสวมเสื้อผ้าหรูนานวันเข้า จนลืมกำพืดตัวเองไปเสียสนิท
“แล้วยังไงต่อคะ?” ซู่เป่านั่งเท้าคางฟังตาแป๋ว ราวกับกำลังฟังนิทานเรื่องหนึ่ง
“ฉันจึงตั
