างใส่อารมณ์
“จริงหรือ?” ซูอีเฉินแค่นหัวเราะ
ก่อนหน้านี้ ชวี่เซี่ยงได้ตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดของครูหวังเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว
เขาเริ่มอ่านรายละเอียดจากเอกสารในมือ “เมื่อสองปีก่อน ครูหวังมอบของขวัญติดสินบนให้หัวหน้าภาควิชาแต่ถูกปฏิเสธ จึงถูกบันทึกการลงโทษทางวินัยไว้หนึ่งครั้ง”
“และตั้งแต่เดือนกันยายนปีที่แล้ว ครูหวังอาศัยตำแหน่งหน้าที่แนะนำนักเรียนให้สถาบันกวดวิชานอกโรงเรียนเพื่อรับค่านายหน้า”
ซูอีเฉินจ้องมองครูหวังด้วยสายตาเย็นชา โดยไม่ปรายตามองผู้อำนวยการหลี่แม้แต่น้อย เขาทิ้งประโยคสุดท้ายไว้เพียงว่า “หากผู้อำนวยการหลี่ไม่สะดวกจัดการอาจารย์ผู้ไร้จริยธรรมแบบนี้ก็ไม่เป็นไร ผมจะร้องเรียนไปยังหน่วยงานเบื้องบนเอง”
“และเรื่องการลงทุนก่อสร้างอาคารโรงเรียนในครั้งนี้ ผมจะนำกลับไปพิจารณาใหม่อีกครั้ง”
การบริจาคเงินย่อมมีส่วนของการทำบุญ แต่ในฐานะผู้ปกครอง เขาย่อมหวังให้ลูกหลานได้รับการดูแลที่ดีกว่าในโรงเรียน
ผู้อำนวยการหลี่ได้แต่ยืนน้ำท่วมปากอยู่ตรงนั้น!
เมื่อมองแผ่นหลังของซูอีเฉินเดินจากไปอย่างองอาจ ผู้อำนวยการหลี่แทบอยากอาเจียนออกมาเป็นเลือด
“ผู้อำนวยการหลี่คะ พวกเขากดดันกันเกินไปแล้ว!” ครูหวังยังคงคร่ำครวญไม่เลิก
“หุบปากซะ! รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปจากโรงเรียนเดี๋ยวนี้!” ผู้อำนวยการหลี่ตวาดกลับด้วยโทสะ
ครูหวังถึงกับตกตะลึง นี่มันเรื่องจริงหรือนี่?
“ผู้อำนวยการหลี่คะ ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ตอนนี้
