ใกล้สอบกลางภาคแล้ว เป็นช่วงเวลาสำคัญของเด็ก ๆ…” เธอรีบร้องขอ
ทว่าผู้อำนวยการหลี่กลับเดินหนีไปโดยไม่เหลียวหลัง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา…
ครูหวังต้องหอบข้าวของส่วนตัวเดินออกจากโรงเรียนด้วยสภาพอเนจอนาถ ท่ามกลางสายตาของผู้ปกครองรอบข้างที่รุมล้อมมองมา ทันใดนั้นเธอจึงรู้สึกได้ถึงความอัปยศอดสู ไม่ต่างจากนักเรียนที่เธอเคยสั่งให้ยืนรับโทษหน้าชั้น
“ลงโทษร่างกายเด็ก… เหอะ ขนาดลูกสาวฉันเองฉันยังไม่เคยว่าแรง ๆ สักคำ ยัยนี่กล้าดียังไง ถึงลงมือกับเด็ก ๆ ”
“เห็นหน้ายัยครูคนนี้มานานแล้ว นึกว่าจะมีเส้นสายใหญ่โตมาจากไหนเสียอีก”
“แอบส่งเด็กไปกวดวิชาเอาค่านายหน้า… จุ๊ ๆ ครูแบบนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่าแม่พิมพ์ของชาติอีกหรือ”
ครูหวังรีบหนีไปอย่างอกสั่นขวัญแขวน! ครั้งนี้เธอไม่ได้ถูกไล่ออกเพียงอย่างเดียว ยังถูกเพิกถอนใบประกอบวิชาชีพครูตามกฎหมายอีกด้วย แล้วชีวิตหลังจากนี้เธอจะทำอย่างไรต่อไปได้!
ซูอีเฉินอุ้มซู่เป่าไว้บนบ่ากว้าง ปกป้องเจ้าตัวน้อยอย่างมั่นคงขณะก้าวเดินด้วยจังหวะสม่ำเสมอ
ซูเหอเวิ่นและซูเหอเหวินเดินตามหลังมาติด ๆ โดยมีซูเหอเวิ่นทำหน้าบูดบึ้งพลางถือกระเป๋านักเรียนของซู่เป่าไว้ในมือ
“คุณลุงใหญ่คะ…” ซู่เป่าอยากพูดบางอย่างแต่ก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “ความจริงแล้วซู่เป่าไม่ได้ถูกลงโทษให้ยืนนานเลยค่ะ!”
ตรงกันข้าม เธอยังได้ไปนั่งกินอาหารมื้อใหญ่กับพี่ชายคนนั้นจนอิ่มหนำเลยด้วยซ้ำ!
“ไม่เกี่ยวกับซู่เป่าหรอก” ซูอีเฉ
