วกเธอคือซืออี้หราน… หากคนภายนอกรู้ว่าเสวี่ยเอ๋อร์เพิ่งถูกซูเหอเวิ่นปฏิเสธรักมาหมาด ๆ แล้วลูกสาวเธอจะเข้าหาซืออี้หรานได้อย่างไร?
“หนูเข้าใจแล้วค่ะคุณแม่” เสวี่ยเอ๋อร์ปาดน้ำตาแสร้งทำตัวว่าง่าย
ทว่าในใจเธอกลับรุ่มร้อนด้วยความเจ็บปวด เธอรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนเหวี่ยงลงพื้นอย่างรุนแรงจนกระดูกปวดร้าวไปหมด ความเจ็บปวดระดับนี้ทำให้เสวี่ยเอ๋อร์ไม่อาจข่มใจไม่ให้เคียดแค้นได้เลย เธอเกลียดซู่เป่าจนแทบอยากให้หายไปเสียพ้น ๆ
ครั้งนี้เห็นชัดว่าเธอเป็นฝ่ายถูกรังแก แต่ซู่เป่ากลับมีคนคอยปกป้อง
ส่วนเธอต้องอดทนอยู่เพียงลำพัง… โลกช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
