บทที่ 73 ความสำเร็จในการจับปีศาจร้ายตัวแรก
ซู่เป่าโกรธเข้าให้แล้ว ทว่าจุดระเบิดอารมณ์ของเธอนั้นช่างแปลกประหลาดจนคาดไม่ถึง
ปีศาจจอมแสแสร้งถูกตบจนล้มคว่ำหน้าคะมำ แทบกระอักเลือดวิญญาณออกมา มันทั้งงุนงงทั้งแค้นใจ…
ก็แค่พูดไปตามความรู้สึกนิดเดียว จำเป็นต้องจัดหนักขนาดนี้เลยหรือ!
“แก…”
ปัง!
ซู่เป่าจัดการปีศาจร้ายตนนั้น ไม่ต่างจากกระสอบทราย พลางเหวี่ยงร่างพองลมจนแบนราบกระแทกพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งอีกฝ่ายมึนงงไปหมด ปีศาจร้ายไร้เรี่ยวแรงจะต่อกร ได้แต่ยืนอึ้งปนโกรธจัด
เจ้าก้อนแป้งที่มันเคยดูแคลนนักหนา กลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“เดี๋ยวก่อน!” วิญญาณร้ายตะโกนลั่น
“ไม่รอแล้วค่ะ!” ซู่เป่าสวนกลับทันควัน
ใครจะโง่รอให้คนอื่นมาโต้กลับกันเล่า!
ปีศาจเริ่มลนลาน มันรีบขู่ฟ่อ “ตอนนี้ฉันสิงร่างเสวี่ยเอ๋อร์นะ เธอไม่กลัวหรือไงว่าแรงนั่นจะทำร้ายเพื่อนตัวน้อยคนนี้ไปด้วย?”
มันคิดใช้เสวี่ยเอ๋อร์เป็นโล่กำบัง แต่ซู่เป่ากลับส่ายหน้าหวืด “เธอไม่ใช่เพื่อนของหนูสักหน่อย”
เจ็บตัวบ้างก็ช่างเถอะ ยังดีกว่าปล่อยให้ถูกผีดูดพลังจนแห้งเหี่ยวตายไปจริง ๆ ไม่ใช่หรือ?
ปีศาจจอมแสแสร้งนิ่งอึ้งไปอึดใจ กัดฟันมองจี้ฉางสลับกับซู่เป่าพลางตัดสินใจชิ่งหนี ทว่าด้ายแดงบนข้อมือของเด็กน้อยพลันเปล่งแสงสีชาดอ่อน ๆ ออกมาตรึงร่างค้ำจุนเธอไว้ พร้อมดึงวิญญาณร้ายกลับมาหาตนอีกครั้ง
เจ้าตัวน้อยออกแรงสุดกำลัง ขว้างร่างปีศาจไปทางซ้ายทีขวาทีอ
