ย่างเมามัน ในฐานะที่เป็นร่างแทนของปีศาจ เสวี่ยเอ๋อร์จึงถูกเหวี่ยงไปมาตามไปด้วย หากซู่เป่าไม่ได้จงใจคว้าข้อเท้าของปีศาจแทนที่จะเป็นขาของเสวี่ยเอ๋อร์ แรงมหาศาลขนาดนี้คงทำให้เธอกลายเป็นเนื้อบดไปนานแล้ว
ถึงอย่างนั้นสภาพเธอก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไร ใบหน้าบวมเป่งจากการกระแทกดูคล้ายหัวหมูไม่มีผิด
จังหวะสุดท้าย เสียง ปัง! ดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ซู่เป่าสามารถเหวี่ยงปีศาจจอมแสแสร้งออกจากร่างของเสวี่ยเอ๋อร์ได้สำเร็จ!
เด็กหญิงกลอกตาขึ้นบน ก่อนล้มลงหมดสติอยู่บนพื้น
“ออกมาแล้ว! ต่อไปทำยังไงต่อดีคะอาจารย์?” ซู่เป่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือน้อยปาดเหงื่อบนหน้าผากพร้อมกับถาม
เหนื่อยเหลือเกิน… การจับผีมันเปลืองแรงขนาดนี้เลยหรือนี่! อาจารย์ไม่น่าเชื่อถือเลย สอนเธอแค่วิธีเดียวแต่วิธีนี้มันเหนื่อยเกินไปแล้ว!
ทางด้านจี้ฉางและซูเหอเวิ่นที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ต่างอ้าปากค้างนิ่งอึ้งไปตาม ๆ กัน
“เก่ง… เก่งเกินไปแล้ว…” ซูเหอเวิ่นหน้าถอดสีพลางพึมพำเสียงแผ่ว
น้องสาวของเขาไม่ใช่เด็กขี้แยน่ารำคาญอย่างที่เคยคิดเสียแล้ว…
แต่เป็นสาวน้อยนักทวงหนี้สายโหดชัด ๆ!
ภาพในหัวของเขาเห็นซู่เป่าเป็นเหมือนหัวหน้าแก๊งสวมชุดเกราะออกล่า นิ้วทั้งห้าสวมแหวนหลากสี ใครไม่ยอมเป็นต้องถูกจัดการยับเยิน
จี้ฉางเองก็คาดไม่ถึงว่าซู่เป่าจะมีพรสวรรค์พิเศษในเรื่องพลังศักดิ์สิทธิ์จัดการวิญญาณ ถึงขั้นเหวี่ยงผีร้ายออกจากร่างทรงได้ด้วยมือเปล่า
