!
นี่มันระดับไหนกันแน่? แม้แต่ตัวเขาเองยังต้องใช้ความพยายามไม่น้อยเพื่อแยกวิญญาณร้ายออกจากร่างมนุษย์ แต่ว่าเจ้าตัวกลมจอมพลังกลับทำสำเร็จเพียงแค่เหวี่ยงกระแทกเฉย ๆ
แม้ด้ายแดงจะช่วยเสริมแรงอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงตัวช่วยเท่านั้น พลังของซู่เป่าดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นเมื่อต้องรับมือกับผีร้าย
ราวกับเธอเกิดมาเพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะ…
“ยันต์จับผีที่อาจารย์เคยสอน จำได้ไหม?” จี้ฉางข่มความตกตะลึงไว้ก่อนเอ่ยถาม
“จำได้ค่ะ! ถึงแม้อาจารย์จะวาดมันยุ่งเหยิงเหมือนหมากัดก็เถอะ แต่ซู่เป่าจำแม่นเลย!” ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงัก
มุมปากจี้ฉางกระตุกกึก…
บอกว่าจำได้เฉย ๆ ก็พอ ประโยคหลังนั้นไม่จำเป็นต้องพูดเลย!
ซู่เป่าวาดนิ้วร่ายลวดลายของคาถาจับวิญญาณอย่างงุ่มง่าม ในอากาศว่างเปล่ากลับปรากฏยันต์สีเหลืองขึ้นมา ครอบคลุมวิญญาณหลงตัวเองไว้ก่อนกระชากมันพุ่งเข้าหาน้ำเต้าอาคม อย่างรุนแรง
“ไม่ ฉันไม่อยากเข้าไป ฉันไม่เข้า!” ปีศาจดิ้นรนโวยวาย
“ทำไม… ทำไมกัน! ฉันพยายามมาตั้งมากมาย แต่สุดท้ายกลับจบลงแบบนี้!”
ซู่เป่าไม่สนใจหรอกว่ามันจะทำไม!
เธอออกแรงดึงสุดตัว “ฮึบ! ฮึบ!” ลากปีศาจตนนั้นลงน้ำเต้าอาคม แสงสว่างจากตัวอักษรสีเหลืองเปล่งประกายคล้ายตาข่ายยักษ์หดเล็กลงเรื่อย ๆ บีบอัดร่างปีศาจซึ่งพยายามดิ้นรนจนตาข่ายตึงเปรี๊ยะ
ซู่เป่าเลยตัดสินใจเหยียบขาข้างหนึ่งลงบนตัวปีศาจพลางออกแรงโน้มตัวดึงถอยหลังสุดแรงเกิด
“ยัยลูกศิษย์ซื่อบื้อเอ๊ย…” จี้ฉ
