ลียมาก
ครูประจำชั้นเม้มปากมองท่าทางอิดโรยดูผิดปกติของเสวี่ยเอ๋อร์พลางรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ
ปีศาจจอมแสแสร้งซึ่งเกาะอยู่บนหลังเสวี่ยเอ๋อร์กวาดสายตาไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง มันจ้องเขม็งไปยังจี้ฉางพลางขู่เสียงแหลม
“เฮ้… นี่เป็นฝีมือยัยเด็กนี่เองนะ ฉันไม่ได้บังคับสักหน่อย!” ปีศาจตนนั้นเอ่ย
มันขยับร่างวิญญาณอันมหึมาของมัน แม้รู้ว่ามีอันตรายอยู่ใกล้ตัว แต่มันก็ไม่อยากละทิ้งลำคออันหอมหวานของเสวี่ยเอ๋อร์ไปเลย!
เด็กน้อยแสนเย่อหยิ่ง หน้าซื่อใจคด และมีดวงชะตาส่งเสริมพลังร้ายให้มันได้ดีขนาดนี้ ช่างหาได้ยากยิ่ง!
ขอเวลาอีกแค่สองวัน…
ฉันจะสวมรอยแทนที่เสวี่ยเอ๋อร์และกลับมามีชีวิตได้ใหม่อีกครั้งอย่างแน่นอน…
เมื่อถึงตอนนั้น ร่างนี้จะเป็นของฉันตลอดไป…
ใครหน้าไหนก็มาพรากมันไปไม่ได้!
“ท่านอาจารย์คะ… ผีตัวโตอ้วนมากขนาดนี้ น้ำเต้าของซู่เป่าจะเต็มไหมคะ?” ซู่เป่าลดเสียงลงกระซิบถามอาจารย์
“ไม่หรอก” จี้ฉางส่ายหัวเบา ๆ
“อ้วนขนาดนี้แต่กลับไม่มีประโยชน์อะไรเลยจริง ๆ” ซู่เป่าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมกับบ่นพึมพำ
จี้ฉางเอนกายพิงกำแพงห้องเรียนด้วยท่าทางเกียจคร้าน แต่ดวงตากลับจ้องมองไปยังปีศาจตนนั้นด้วยประกายตาอันยากจะคาดเดา
“แกเคยเป็นครูในโรงเรียนนี้ใช่ไหม?” เขาเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ
ปีศาจตนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที มันรีบพันธนาการร่างของเสวี่ยเอ๋อร์ให้แน่นขึ้นกว่าเดิมราวกับกลัวถูกพรากเหยื่อไป
จี้ฉางหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมา
