ู่เป่าก็จำได้แล้ว
ความจำของซู่เป่าน่าทึ่งมาก เพียงแต่ยังไม่มีใครสังเกตเห็น…
“เก่งมากจ้ะ! พยายามต่อไปนะลูก” ครูประจำชั้นชมซ้ำอีกรอบ
ครูไม่ได้เอะใจอะไร คิดเพียงว่าซูเหอเวิ่นคงแอบสอนน้องสาวตอนพาออกไปกินขนมเมื่อครู่นี้
การเรียนดำเนินต่อไป… แต่เสวี่ยเอ๋อร์กลับฟังอะไรไม่เข้าหูอีกแล้ว!
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉา ไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้น ซู่เป่าท่องสู้เธอไม่ได้แท้ ๆ แต่ทำไมครูถึงชมยัยเด็กนั่นตั้งมากมายขนาดนั้น?
เธอใช้เวลาค่อนคืนเพื่อท่องให้จำได้ แต่ซู่เป่ากลับบอกว่าเพิ่งเรียนเมื่อกี้…
โกหกหน้าตายชัด ๆ !
ในใจของเสวี่ยเอ๋อร์บิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกอยุติธรรม เธอคิดว่าการที่ครูชมซู่เป่าเป็นเพราะซู่เป่าเป็นลูกสาวตระกูลซู
ถ้าเธอได้เป็นลูกสาวตระกูลซูบ้าง เธอต้องทำได้ดีกว่าซู่เป่าเป็นร้อยเท่า…
ความอิจฉาแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมัว ในหัวของเสวี่ยเอ๋อร์วนเวียนเพียงคำว่า
ถ้าฆ่าซู่เป่าได้ เธอก็จะได้เป็นลูกสาวตระกูลซู…
ถ้ากำจัดซู่เป่าไป เธอก็จะเป็นเจ้าหญิงตระกูลซู…
เสวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว ผลักสุดแรง!
ทว่าซู่เป่ากลับก้มหน้าคุดคู้อยู่กับโต๊ะพอดีเพื่อหาของ เสวี่ยเอ๋อร์จึงพลาดเป้าอย่างจังจนตัวกระแทกเข้ากับพนักพิงเก้าอี้ของซู่เป่าเสียงดัง โครม!
“เกิดอะไรขึ้น?” ครูประจำชั้นหันขวับมาทันที
“ไม่มีอะไรค่ะคุณครู… หนูแค่เผลอไปชนเฉย ๆ ค่ะ…” เสวี่ยเอ๋อร์รีบนั่งตัวตรง แต่การเคลื่อนไหวของเธอเชื่องช้า ดูอ่อนเพ
