โต๊ะหลังสะดุ้งเล็กน้อยพลางกระซิบถาม “เสวี่ยเอ๋อร์ เธอไหวไหม? เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?”
เสวี่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า พอหันกลับไปเพื่อนคนเดิมก็เตะขาเก้าอี้อีกครั้ง พร้อมกับส่งกระดาษโน้ตแผ่นเล็กมาให้ เธอเปิดออกดูเห็นลายมือโย้เย้เขียนข้อความยาวเหยียดว่า
[เสวี่ยเอ๋อร์ ฉันมีเรื่องจะบอก ถึงฉันจะหน้าตาไม่ดี แต่หัวใจฉันดีนะ!
ในใจฉันเธอคือคนเดียวเท่านั้น ฉันจะไม่ชอบใครอีก เพราะ I LOVE YOU
(ปล. นี่คือความรัก ไม่ใช่แค่ความชอบนะ) – จาก หลิวจื่อซิน
(ถ้าเธอตกลง ให้เซ็นชื่อตรงนี้___)]
หลิวจื่อซินคือเด็กชายที่นั่งอยู่แถวหลังสุด สำหรับเด็กชั้นประถมหนึ่ง ความรักยังเป็นเรื่องไกลตัว มีเพียงความชื่นชมไร้เดียงสา ข้อความในโน้ตจึงดูเด็กมาก แถมยังมีตัวอักษรบางตัวที่สะกดผิด ๆ ถูก ๆ
เดิมทีเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้ชอบเขา แต่เธอไม่เคยปฏิเสธให้ชัดเจน ขณะที่เธอกำลังจะเขียนตอบกลับว่า ‘ตั้งใจเรียนนะ’ คุณครูภาษาอังกฤษก็หันกลับมาพอดี
เธอรีบใช้มือกดกระดาษโน้ตแผ่นนั้นไว้ทันควัน
ทันใดนั้นเอง ปีศาจเสแสร้งบนหลังเธอก็หัวเราะคิกคักพลางกระซิบยั่วยุ
“การมีคนมารุมชอบมันน่าภูมิใจขนาดไหน… ดูสิ! ชูกระดาษแผ่นนี้ขึ้นมา แล้วบอกให้ทุกคนรู้ดัง ๆ เลยว่ามีคนมาสารภาพรักกับเธอ!”
ดวงตาของเสวี่ยเอ๋อร์พลันวาววับด้วยความตื่นเต้นอย่างประหลาด เธอยกมือขึ้นทันที หลิวจื่อซินซึ่งนั่งอยู่หลังห้องถึงกับใจหายวาบ ปากกาในมือร่วงหล่นลงพื้น “คุณครูคะ! หลิวจื่อซินส่งกระดา
