านซึ่งอยู่ห้องทำงานเดียวกันก็เดินเข้ามาสมทบ
“เป็นอย่างไรบ้าง? น้องซู่เป่าของเราวันนี้เข้าใจบทเรียนไหมครับ?”
“เข้าใจหมดแล้วค่ะ” ซู่เป่ายืนยันคำเดิม
ความจริงเธอย่อมเข้าใจทุกคำ เพราะความจำของเธอนั้นดีเลิศจนจำได้ทุกประโยค
“ซู่เป่ามีความสามารถพิเศษมากเลยค่ะ เธอจำสิ่งที่ฉันเพิ่งสอนไปได้ทั้งหมดเลย…” คุณครูรีบแนะนำซู่เป่าให้เพื่อนร่วมงานรู้จักทันที
เธอตั้งใจจะเลี่ยงคำถามของซู่เป่าเมื่อครู่ เพราะเกรงเสียหน้าหากต้องยอมรับว่าตอบคำถามเด็กสี่ขวบไม่ได้
“จริงหรือครับ? ซู่เป่ายอดเยี่ยมขนาดนั้นเลยเชียว? งั้นครูขอทดสอบเชาวน์ปัญญาหน่อยนะ…” ครูคณิตศาสตร์ท่านนี้ กลับเกิดความสนใจขึ้นมา “เด็กน้อยคนหนึ่งมีอมยิ้ม 50 อัน สายไหม 70 อัน และลูกอมผลไม้ 100 อันอยู่ในกระเป๋า ถ้าเด็กน้อยกินอมยิ้มไป 50 อัน สายไหม 60 อัน และลูกอมผลไม้ไป 100 อัน… บอกครูหน่อยสิว่าตอนนี้เด็กคนนั้นเหลืออะไรบ้าง?”
“เด็กน้อยคนนั้น ตอนนี้เหลือโรคเบาหวานค่ะ!” ซู่เป่าส่ายหน้าหวืดพลางตอบอย่างรวดเร็ว
เหมือนกับคุณย่าที่เป็นโรคเบาหวานเปี๊ยบเลย! คุณตาบอกว่าคุณย่าเป็นเบาหวานเพราะแอบกินของหวานมากเกินไปนั่นแหละ!
คุณครูทั้งสองต่างนิ่งอึ้งไปชั่วอึดใจ ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน
คำตอบนี้… จะว่าไปมันก็ไม่มีอะไรผิดจริง ๆ นั่นแหละ!
