ะซิบข้างหู
“หลังเลิกเรียนอย่าเพิ่งกลับนะ… เจอกันที่สวนป่าหลังโรงเรียน!” ซู่เป่ายื่นหน้าเล็ก ๆ เข้าไปใกล้พลางปั้นหน้าเลียนแบบท่าทางเย่อหยิ่งของจี้ฉางได้ราวสามส่วน
ท่าทางนั้นทั้งดูน่ารักและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน จนเสวี่ยเอ๋อร์ได้แต่ทำหน้าฉงน
บทเรียนแรกผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ครูสาวรวบรวมเอกสารการสอนพลางลอบมองซู่เป่าด้วยความประหลาดใจ เธอพบว่าเจ้าตัวน้อยนุ่มนิ่มคนนี้ตั้งใจเรียนตลอดทั้งคาบ ราวกับตั้งใจมาเรียนหนังสือจริง ๆ ไม่ใช่เพียงมาเที่ยวเล่น
“ซู่เป่าจ๊ะ เข้าใจที่ครูสอนเมื่อกี้ไหมลูก?” คุณครูเดินเข้าไปหาซู่เป่าด้วยรอยยิ้มพลางเอ่ยถาม
“เข้าใจแล้วค่ะ!” แม้ในใจไม่หวังผลลัพธ์ แต่ซู่เป่ากลับพยักหน้ายืนยันเสียงใส
“ร้านค้ามีผลไม้ 50 ตะกร้า ขายตอนเช้าไป 12 ตะกร้า ตอนบ่ายอีก 14 ตะกร้า จะเหลือผลไม้ทั้งหมด 24 ตะกร้าค่ะ!”
“ส่วนคนงานซ่อมถนนยาว 100 เมตร วันแรกซ่อมไปได้ 64 เมตร ที่เหลือต้องซ่อมให้เสร็จใน 6 วัน เฉลี่ยแล้วต้องซ่อมวันละ 6 เมตรค่ะ!”
“ซู่เป่าเก่งมากเลยลูก!” ครูสาวอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนอุทานด้วยความทึ่ง
“แต่คุณครูคะ… ในเมื่อวันแรกคนงานยังซ่อมได้ตั้ง 64 เมตรเลย แล้วทำไมวันต่อ ๆ มาถึงซ่อมได้แค่วันละ 6 เมตรเองล่ะคะ? เขาซ่อมให้เสร็จรวดเดียวภายในวันเดียวไม่ได้เหรอ?” ซู่เป่ากลับขมวดคิ้วสงสัย
“เอ่อ…” ครูสาวเริ่มคิดตามเด็กน้อย
นั่นสิ… ทำไมกันนะ?
ในขณะที่เธอกำลังอึกอักหาคำตอบไม่ได้ ครูคณิตศาสตร์อีกท่
