เหล่านั้นกลับเด้งสู้มือ พอเขากดลงไปมันก็เด้งกลับมาที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างดื้อรั้น จนปัญญาจะกดให้เรียบสนิทได้
ทว่าการขยี้ในครั้งนี้ นอกจากไม่ช่วยอะไรแล้ว กลับยิ่งทำให้ผมของเด็กน้อยรกรุงรังหนักกว่าเดิม
“มัน…มันไม่เป็นไรแน่เหรอคะคุณลุง?” ซู่เป่าเงยหน้าเอ่ยด้วยความลังเล
เด็กน้อยทอดสายตามองออกไปนอกรถ เธอเห็นพี่สาวแสนสวยที่งดงามราวกับนางฟ้ามากมาย แต่ละคนล้วนประดับประดาเส้นผมด้วยกิ๊บผีเสื้ออย่างประณีต
ตัดมายังเส้นผมของเธอในตอนนี้ กลับดูยุ่งเหยิงไม่ต่างจากรังนกเลยสักนิด… ฮือ ๆ เธอไม่ยอมรับสภาพแบบนี้จริง ๆ นะ!
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กน้อยร่างกลมย่นเข้าหากัน สมกับเป็นผู้หญิง ไม่ว่าอายุเท่าไรย่อมต้องรักสวยรักงามเป็นธรรมดา
“งั้นเดี๋ยวลุง จะช่วยมัดผมให้ซู่เป่าเอง” ซูอีเฉินหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู
เด็กน้อยพยักหน้ารัวจนแก้มสั่น เธอรีบควานหาของในกระเป๋าใบเล็กก่อนหยิบยางรัดผมออกมาสองเส้น
“คุณลุง ต้องมัดเป็นแกละสองข้างนะคะ!”
ซูอีเฉินพยักหน้ารับคำด้วยความมั่นใจ
แค่รัดผมสองข้างเองไม่ใช่หรือ จะไปยากเย็นอะไรกัน
ห้านาทีต่อมา…
กระดุมเสื้อเชิ้ตของซูอีเฉินถูกปลดออกหนึ่งเม็ด เสื้อสูทถูกถอดวางไว้ข้างตัว แม้แต่แขนเสื้อก็ยังต้องพับขึ้น ประธานใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลกำลังเหงื่อท่วมศีรษะ ขณะดิ้นรนต่อสู้กับเส้นผมของซู่เป่าสุดชีวิต!
“คุณลุงใหญ่ เรียบร้อยหรือยังคะ?” ซู่เป่าเริ่มเร่งรัด
“กำลัง… เตรียมตัวอยู่ครับ” ซูอีเฉินปาด
