ข้าหลังมือของซู่เป่าอย่างจังจนเด็กน้อยต้องชักมือกลับด้วยความเจ็บปวด กระดาษเงินร่วงกราวเกลื่อนพื้น หลังมือนุ่มนิ่มของเธอขึ้นรอยแดงเถือกในพริบตา
“ฮึก… แง!”
ซู่เป่าเจ็บจนน้ำตาคลอเบ้า เธอไม่ได้คาดคิดเลยว่าการตั้งใจช่วยคนจะทำให้เธอต้องถูกทำร้ายเช่นนี้
“คุณแม่! ทำอะไรลงไปคะ!” เวินหรูอวิ๋นเห็นดังนั้นก็ตกใจสุดขีด ตวาดลั่น เธอพุ่งเข้าไปใช้ตัวขวางปกป้องซู่เป่าไว้ทันที ขณะที่ซือเยี่ยเองก็คำรามเสียงต่ำด้วยความโกรธ
“ออกไปให้พ้น!”
แต่คุณหญิงเฒ่าตระกูลซือหาได้สนใจไม่ ที่ด้านหลังของเธอยังมีซูอีเฉิน และนักพรตชราคิ้วขาวผู้หนึ่งเดินตามเข้ามาติด ๆ
เดิมทีซูอีเฉินเพิ่งกลับมาถึง จึงพบคณะของคุณหญิงเฒ่าที่หน้าประตูพอดี จึงอนุญาตให้เข้ามาได้โดยไม่ได้ล่วงรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น หญิงชราที่ร้อนใจอยากพบหลานชายรีบวิ่งนำเข้ามาพร้อมไม้เท้า ส่วน อาจารย์หยุน ผู้มีท่าทางสง่างามราวนักบุญเดินตามมาอย่างสุขุมพร้อมกับซูอีเฉิน
เมื่อซูอีเฉินเห็นรอยแดงบนหลังมือของซู่เป่า ดวงหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงทันที!
“คุณหญิงซือ ที่ผมให้คุณเข้ามาเพราะเห็นแก่หลานชายคุณที่เจ็บหนักอยู่ ไม่ใช่ให้คุณเข้ามาทำร้ายซู่เป่า!”
คุณหญิงเฒ่าผู้ยึดมั่นในอาวุโสถูกคนรุ่นหลังตำหนิก็รู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง ทว่าความห่วงใยในตัวหลานชายมีมากกว่าจึงทำเป็นหูไปนาเอาตาไปไร่ แล้วหันไปกวักมือเรียกนักพรต
“ท่านอาจารย์หยุน เร็วเข้าเถอะค่ะ อี้หรานอยู่ที่นี่!”
ซูอ
