ีเฉินสั่งให้แม่บ้านอู๋ไปหยิบกล่องยามาทำแผลให้ซู่เป่า ขณะที่คุณนายซูผู้เฒ่าเห็นหลานสาวโดนรังแกก็โกรธจนลืมกิริยา!
แก่กะโหลกกะลา กล้าใช้ไม้เท้าตีเด็กบ้านฉันงั้นเหรอ?! ตระกูลซูไม่เคยยอมให้ใครมารังแกฟรี ๆ หรอกนะ!
“ยายแก่เสียสติ! แกต้องขอโทษซู่เป่าเดี๋ยวนี้!” คุณนายซูผู้เฒ่าแผดเสียงพลางสะบัดเท้าเตะรองเท้าแตะให้ลอยหวือออกไป
พวับ!
เสียงรองเท้ากระทบเข้าที่กลางหน้าของคุณหญิงเฒ่าตระกูลซือแม่นยำจนทุกคนในห้องถึงกับตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
คุณหญิงเฒ่าตระกูลซือถูกรองเท้าแตะตบหน้าจนสั่นสะท้าน เธอโกรธจนแทบสิ้นสติ พลางคิดในใจว่าในสถานการณ์ที่หลานชายความเป็นตายเท่ากันเช่นนี้ ตระกูลซูยังจะมาถือสาเรื่องเล็กน้อยไร้สาระแบบนี้อีกหรืออย่างไร!
“แก… อาเยี่ย พาอี้หรานกลับไปเดี๋ยวนี้!”
ใครจะอยากทนอยู่ที่บ้านซูกันล่ะ! หากไม่ใช่เพราะหลานชายอยู่ที่นี่ เธอคงไม่ยอมเหยียบย่างเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว
ซือเยี่ยกลับไม่สนความอาวุโส เขาคว้าปกเสื้อของเธอแล้วลากออกไปด้านนอกพลางกดเสียงต่ำ
“ออกไปซะ!”
คุณหญิงเฒ่าตระกูลซือเริ่มตีโพยตีพาย อาศัยความชราทิ้งตัวลงนอนกลิ้งกับพื้นพลางแผดเสียงลั่น “ดี! ดีมาก! เอาเลยสิ! วันนี้ถ้าแกกล้าไล่ฉัน แกก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่อีก!”
เธอกำลังใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดวุ่นวายอย่างรุนแรง!
ในตอนนั้นเอง อาจารย์หยุนผู้มีท่าทางลึกลับก็ส่ายหัวพลางเอ่ยขึ้นว่า “สายเกินไปเสียแล้ว”
“คุณลุงคะ ถ้าไม่รีบช่วยพี่ชายตอนนี้จะไ
