ม่ทันแล้วจริง ๆ นะคะ…”
ซู่เป่าที่กำลังกุมมือซือเยี่ยไว้แน่นรีบละล่ำละลักบอก อาจารย์หยุนขมวดคิ้วมองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความหยามหยัน
เด็กหมอผีนี่คิดจะเลียนแบบงั้นหรือ? พอเขาบอกว่าไม่ทัน เธอก็พูดตามทันที อายุยังน้อยแท้ ๆ กลับไร้ยางอายสิ้นดี
เขามองกะละมังที่กำลังจุดไฟ กระดาษเงินกระดาษทอง และเสื้อในมือซู่เป่า แล้วหลุดหัวเราะเยาะเย้ยออกมาเบา ๆ
คุณหญิงเฒ่าซือเมื่อได้ยินคำว่าไม่ทันก็ยิ่งร้อนรน
“ท่านอาจารย์คะ ได้โปรด…เร็วเข้าเถอะค่ะ ช่วยหลานชายดิฉันด้วย!”
ท่าทีที่เคยโอหังก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความศรัทธาอย่างสุดหัวใจ เธอไม่สนคำคัดค้านของลูกชายและลูกสะใภ้ ยอมแลกศักดิ์ศรีเข้ากอดขาซือเยี่ยและเวินหรูอวิ๋นไว้แน่น เพื่อถ่วงเวลาให้ท่านอาจารย์หยุนได้ลงมือ
“เห็นแก่ความน่าสงสารของเจ้า… อาตมาจะช่วยสักครั้ง! ฉางเฟิง!” อาจารย์หยุนถอนหายใจยาว
ลูกศิษย์รับคำทันทีพลางจัดเตรียมแท่นบูชาอย่างรวดเร็ว คุณหญิงเฒ่าซือถึงกับน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจ เชื่อมั่นว่าหลานชายมีทางรอดแล้ว
อาจารย์หยุนเริ่มร่ายรำดาบไม้ท้อหวังโชว์เหนือ เพียงแค่โบกสะบัดมือ เปลวไฟก็พุ่งพรึ่บขึ้นสู่ท้องฟ้าเรียกเสียงฮือฮาจากคนรอบข้าง เขาหยิบกระดิ่งทองแดงและดาบไม้ท้อออกมา พึมพำคาถาพลางเดินวนรอบตัวซืออี้หราน
“ขอเชิญเทพสวรรค์ปราบปีศาจขจัดภัย เทพสายฟ้า นายพลเพลิง ผู้พลิกฟ้าคว่ำดิน… จงบังเกิดผลโดยพลัน!”
ตึ้ง! ตึ้ง!
เขาตีฆ้องทองเหลืองเสียงดังสน
